Cała aktywność

@Berenika97 Dziękuję. Myślę, że każdy, a zwłaszcza artysta, żyje w dwóch światach, czasem więcej. Jak: Rodzina, sztuka, biznes, otoczenie... Tak, jesteśmy kolejnym wydaniem, jak pokoleniem, ale każdy z nas indywidualnie prowadzi dialog ze Stwórcą, który pokłada w nas nadzieje, jak... Czuła Matka :-)

@Simon Tracy Mitologia słowiańska - moje klimaty! Bardzo magiczna rzecz - noc Kupały przedstawiona z dbałością o szczegóły obrzędowe, a motyw skrzypiec z kości to naprawdę świetny pomysł na zemstę zza grobu. Napięcie budowane przez opis polowania działa świetnie, zwrot akcji zaskakuje. Zakończenie z Domowikiem - to mocne domknięcie utworu. Podoba mi się, że występuje duży panteon bóstw słowiańskich - od ducha opiekuńczego domu - Domownika do Roda (uważanego nawet za stwórcę wszystkiego - do Welesa. Mitologia słowiańska jest mało znana. Jak napisałam wiersz o Welesie, to osoby z mojego kręgu, mówili mi, że pierwszy raz słyszą o takim bogu. Hades - to jasne, ale Weles? Świetny tekst! Pozdrawiam.

Pulsujące pola wybrzmiewają i nikną. Grające komórki, drgające impulsy. Synapsy z kart układają się w pasjans. Masz prawo do świętości. To taki ukryty kod dla mas. By świat mógł istnieć. By mógł się ziścić świat. Życie po północy się zmienia. Tak, od niechcenia. Zmienia się czas. Złe sny, jak kwiaty, więdną. A rankiem pozostaje po nich tylko woda. Wypijasz ją. Jest jak zapis wczorajszego dnia. Nie potrafisz go odczytać. Masz prawo do świętości. To taki ukryty kod dla mas. By świat mógł istnieć. By mógł się ziścić świat.

Jerzy czesał się na jeża, Chociaż wcale nie znał zwierza. Niech Jerzemu jeż uwierzy Ma, na głowie jeża...Jerzy! Gdy zobaczył jeż Jerzego, Musiał zjeżyć się na niego, Gdyż Jerzemu chyba z trwogi Tak zadrżały jakoś nogi, Iż na głowie włos się zjeżył, Ale jeż w to nie uwierzył I pomyślał - pośród zwierzy... Tak przezorny bywa Jerzy!

@Berenika97 🌹

@Waldemar_Talar_Talar Bardzo słusznie - bo płacz uwalnia stres i pozwala radzić sobie z trudnymi emocjami. A wyrażanie uczuć jest oznaką odwagi, a nie słabości. Super!

@LessLove Intrygująca jest ta obserwacja ludzkiej natury - podział na praktyczną „myśl na dni powszednie” i osobną, odświętną refleksję. Utwór daje do myślenia w swoim zamyśleniu nad tym, co po nas zostaje i czy kolejne pokolenia w ogóle potrzebują naszych starych dylematów. Fajnie, że przełamałeś nastrój zwrotem o „sequelu ludzkości”. Świetny i mądry tekst o ulotności idei i przekazywaniu pałeczki naszym następcom.

@andrew Podoba mi się ta droga od "byli jak wszyscy", poprzez zbyt długie przyglądanie się życiu, aż po moment, w którym przestają czekać i zaczynają naprawdę żyć - "chłonęli siebie każdą chwilą". A zakończenie - "byli cudem, którego szukali", to piękna, uniwersalna myśl o tym, że to, czego szukamy, często jest bliżej niż nam się wydaje. Pozdrawiam:)

@Leszek Piotr Laskowski Piękna podróż do krainy dzieciństwa - pełna ciepłych, zmysłowych obrazów i baśniowej wyobraźni. Zakończenie - to szczególnie mądra myśl, że marzenia nie muszą umierać, tylko czekają, by je spełnić. Miejmy więc marzenia! :)

Każdemu co innego, we Lwowie rzekł mąż - pisane... I trach na głowie gacha żony stłukł jej dzbanek: - Więcej takich niespodzianek nie masz Gabija? - Mam, lecz nie powiem. ;)

@chytrylis I chyba o to chodzi w poezji - oddając swój wiersz czytelnikom, nie masz już nad nim kontroli, bo każdy widzi w nim to, co przefiltruje przez własną wrażliwość, doświadczenia życiowe, wiedzę i.t.p. Ja nie lubię wierszy politycznych. W Twoim dostrzegłam boczną furtkę.:) Pozdrawiam.

@beta_b Obraz liścia na wietrze idealnie oddaje to uczucie niepewności. Podoba mi się, jak przechodzisz od strachu do nadziei - od "żyję w ciągłym strachu" do "stworzyć się od nowa". To ważna droga. Refren "tyle we mnie strachu i tyle pragnienia" naprawdę zostaje w głowie - pokazuje to rozdarcie między lękiem a chęcią bliskości. Piękny tekst!

@Gosława wszystko gra, chodziło mi o ,,Pana" 😊 @Berenika97 cieszę się, że ma taki odbiór. Taki był zamiar od samego początku, ale najbardziej cieszy fakt, że czytelnik to dostrzega a jednocześnie korzysta z tej przestrzeni, która jest mu pozostawiona.. 😊⚓🦊

@chytrylis To odpowiedziałabym, że ma i to zdecydowanie! Zasugerowało to zdanie:„Gdy ci na górze milkną w obłudzie, niemym krzykiem przemawiają prości ludzie.” :) Ale widzę tu kila możliwości -cenzura i walka o prawdę, możliwość utraty niezależności, bierność społeczna ale żerowanie na obywatelach - sporo jest symboliki.

@Berenika97 jak zwykle piękny i trafny komentarz Przytulam i dziękuję 😘

@chytrylis nie lubisz przydomku Chytry? Myślałam że on Cię definiuje 🙂

W poczekalni tylko słodki mróz i opowieść, która czeka im bardziej patrzę w siebie tym bardziej widzę chaos różnokolorowych mgłą obleczonych krwi cierniowych gdy wychodzę znów czekam na popielate jak chmury ciężkie snute podróże siedząc już przed komputerem rozwijam okna z upału, który zastygł na środku ja w nim trwam i słyszę, że takich temperatur nie było od dawna.

@Toyer Piękne połączenie cierpienia i nadziei. Ostatnia zwrotka - ta "kropelka zbawienia" po całym tym ciężarze - daje naprawdę mocne zamknięcie.

@Gerber Dziękuję 🤝 😊. Cieszy autora taka opinia 😊⚓🦊

@Gosława Bardzo piękny obraz! Natura idealnie współgra tu z ludzkimi emocjami. Szczególnie ujął mnie fragment o Annie gubiącej łzy jak mirabelki - jest w tym bardzo naturalna melancholia. Zakończenie z mgłą, połamanymi konarami i ptakami patrzącymi w niebo zostawia z niepokojącym uczuciem. Świetnie zbudowałaś napięcie między spokojem ogrodu a lękiem przed tym, co czai się za lasem. A pytanie (czujesz?) wciąga czytelnika w ten duszny, niepewny, przedburzowy (zarówno dosłownie, jak i życiowo) klimat.

@Gosławabardzo dziękuję 😊, wystarczy Lisie 🙂. Pozdrawiam serdecznie ⚓🦊 @Berenika97 dziękuję, doceniam spostrzeżenia i interpretację 🙂. A gdybym powiedział, że ten wiersz ma podtekst polityczny? ⚓🦊

@Stukacz Piękne, choć bolesne studium samotności i niespełnienia. Słowa o "sercach w samotności konających" i "próżnym zadumaniu" budują mroczny, romantyczny klimat. Świetnie ukazany ciężar tytułowej Tęsknicy i poczucie uwięzienia we własnych snach. Refren podkreśla, że największą wartością - i największym ciężarem - są nasze marzenia. Niezwykle klimatyczny tekst. Bardzo dobry utwór! Wysłuchałam z przyjemnością. :)

@chytrylis Uważam, że to bardzo intrygujący wiersz o zmaganiach twórcy z materią słowa. Bardzo podoba mi się wplecenie motywu złotego rogu - przypomina, że talent czy dar przekazywania myśli to nie tylko przywilej, ale i dług do spłacenia (tytułowe myto). Świetny tekst , zostawia z mocną refleksją.

@Leroge W wierszu czuć tęsknotę, która nie krzyczy, tylko cicho odchodzi razem z bohaterką utworu. Bardzo podoba mi się obraz z "tym horyzontem łąk na końcu." Świetny!

@Aks Fajnie, że eksperymentujesz! Możesz również pójść w drugą stronę - by wiersz brzmiał jak szybkie pedałowanie i krótkie oddechy. Wówczas dobry jest krótki wers. :) Np. Wdech przeponą, nie płucami, Spokój wraz z kilometrami. Serce zwalnia swoje bicie, Uda znów wprawiają w życie. i.t.d. Ale najważniejszy jest tekst, który Ty czujesz. Pozdrwiam. :)