Cała aktywność

Mają rację wszyscy, którzy mówią, że rodzina to prawdziwy skarb. Mowa oczywiście o normalnych, dobrze funkcjonujących emocjonalnie rodzinach. A ogonki w literkach, te są niesforne.. czasem uciekają.. ;) Dopisz, gdzie trzeba, bo wyrazy "kuleją". Ciepła, przyjazna treść.

@Marek.zak1 Zakręcony !! 5+

Psychoanaliza - spychoanaliza

@Natuskaa... to prawda, dzieci to radość i szkoła dla nas rodziców, to wzajemne poszerzanie świata i ogromna sieć powiązań. Dziękuję Ci za odwiedziny i zostawione słowa. Pozdrawiam także... :)

@Leszczym Masz niesamowite pióro, czyta się to jak dobrą literaturę. Doceniam tę wizję kosmicznego tandemu - nawet jeśli ten świat stoi na swoim miejscu, to dobrze mieć obok kogoś z taką wyobraźnią. :)

@iwonaroma... Migrena dobrze to określił... tych pytań jest pewnie więcej niż jedno. Iwona.. bez urazy, powtórkę.. ostatnim.. można by wyciąć, tym bardziej, że mowa o pierwszym szczebelku, w domyśle dolnym. Słowo.. owszem.. niekoniecznie dla mnie, przy celnym zakończeniu. Zacytowana strofka prawdziwa 'do bólu'. Ostatnie trzy wersy, pomijam. Pozdrawiam.

@Jacek_Suchowicz @Migrena @Marek.zak1 - dziękuję 🌹

Tęcza i „rosa” zmrożone białe kwiaty … „wróżka artystką” * Dziwne miraże migotliwe jezioro … „wróżka artystką”

@Waldemar_Talar_Talar Prawdziwy - osobliwy... 6

Mój świat się kruszy, jak ten kubek, Z którego rano piłem mleko. Dwie różne drogi, w oczach pustka, I wspólny dom już tak daleko. W lewej wciąż trzymam rękę mamy, W prawej dłoń taty, pełną ciepła. Jak wybrać między połówkami, I patrzeć, jak ta całość pęka. Jestem tu tylko małym drzewem, Co w waszym chłodzie gubi liście. Jak złożyć siebie, będąc dzieckiem, Bezbronnie stojąc na tym wietrze.

Wierzba uczy nas jak „gałązka” nieżywa nieraz odżywa.

@Nata_Kruk Piękny, niezwykle zmysłowy i eteryczny utwór. Zachwyca mnie to płynne przejście między kobietą a samym wierszem - jakby proces twórczy był intymnym, nocnym spotkaniem. Ta metafora wiersza, który chce być „wypity jednym haustem”, a potem zostawia po sobie zmiętą poduszkę i rumieniec o brzasku - świetna! Zachwycający!

@Migrena szekspir na rykowisku kruszy cały kicz w kawałki w stereotypy wali nie co tylko jak może to nowa jakość a może potwierdzenie starej niech ryczy w boru ranny łoś a sarna niechaj mu wtóruje

@Poet Ka Świetny wiersz, z przewrotną treścią i formą, w pierwszej części nawiązującej do wiersza Staffa, a w drugiej coś się dziwnego zadziało, bo o nowym / nowoczesnym spojrzeniu, ale wciąż w tradycyjnej formie, zaprzeczającej samej treści. Brawo:).

@Stukacz... treść bardzo mi pasuje.. muzyka zaś, przenosi w małe uliczki wszelakich starówek.

@Marek.zak1Nie mamy jednej tożsamości, bo byłoby to błędem. Nie obłędem i wielogłosem, jesteśmy tym czym chcemy być, raz tacy raz inni - to ludzkie a, b i c :) tworzymy osobowość nie osobę :) Dzięki, też uważam że uważność najważniej sza :)

@Charismafilos... to takiej gry słownej, tytuł, który dałeś, pasuje jak ulał.

@Stukacz Piękny, choć bolesny utwór. Idealnie oddaje ten moment, w którym tęsknota miesza się z rezygnacją i poczuciem samotności we dwoje. To naprawdę przejmujący obraz tęsknoty - pięknie ubrałeś w słowa smutek i bezradność. Z przyjemnością słuchałam. :)

@Poet Ka Poe. to jest po prostu majstersztyk. rzadko się dzisiaj spotyka taką świadomość formy i tak potężne literackie rzemiosło. niesamowicie podoba mi się ta ironiczna gra z czytelnikiem - pisać o porzuceniu metronomu i nowoczesnym chaosie, samemu serwując tekst tak idealnie, wręcz hipnotyzująco rytmiczny. to wyższa szkoła jazdy gdzie tresć i forma prowadzą ze soba genialny dialog. i powiem Ci że ja o czymś takim jak amfibrach w życiu nie słyszałem!!! ufff.

@andrew... owszem, mamy przyjazny świat u stóp.. gorzej z jego mieszkańcami. Nie ze wszystkimi oczywiście. Jest pośród nas także dużo dobrych ludzi. Pan Bóg w chwilach trwogi niejednego postawił do pionu. Dziękczynna treść, po części.. szanuję.

@Poet Ka pożegnać metronom nijak dziś się nie da przecież jego nie mam - nie pozwala bieda czasem bywa siądę wiersz sobie napiszę i sylab nie liczę - gdy czytam je słyszę :)

@Jacek_Suchowicz... Jacku, nie brakuje Ci pomysłów w ripoście... spaliły mu rozum żądze.. :)) Dobrego i spokojnego dnia życzę.

The Doors

@Tusza Niezwykle poruszający obraz wewnętrznego spokoju i bezpiecznego schronienia. Metafora drzewa jako "macierzy" dającej azyl w świecie pełnym - bardzo mi się podoba.

Lunatyczka Małgosia (wieś Pipie), gdy się budzi, to ledwo wręcz zipie. Jeśli tak by się działo (duch śpi, ale nie ciało), niech ktoś wtedy mnie mocno uszczypie.