„Romans Teresy Hennert” to powieść polityczno-obyczajowa Zofii Nałkowskiej, wydana w 1924 roku. Utwór należy do prozy dwudziestolecia międzywojennego i ukazuje życie elit odrodzonej Polski po I wojnie światowej. Tytułowa bohaterka, Teresa Hennert, pochodzi z niższych warstw społecznych, lecz dzięki urodzie i związkom z zamożnymi mężczyznami szybko awansuje społecznie. Najpierw zostaje utrzymanką bogatego młodzieńca, później żoną cynicznego Józefa Hennerta, który umiejętnie pomnaża jej majątek i toleruje jej swobodę obyczajową.
Fabuła powieści łączy wątek miłosny z obrazem świata polityki, wojska, salonów, interesów i rewolucyjnych nastrojów początku lat dwudziestych. Romans Teresy z pułkownikiem Omskim prowadzi do tragedii: zazdrosny kochanek, niezdolny pogodzić się z jej przeszłością i niezależnością, zabija ją nad jeziorem. Nałkowska wykorzystuje historię bohaterki jako punkt wyjścia do krytyki elit społecznych II Rzeczypospolitej, demaskując korupcję, cynizm, interesowność, klasowe napięcia i moralną pustkę środowisk wpływowych. „Romans Teresy Hennert” ma cechy powieści środowiskowej, ponieważ prywatne losy postaci ukazuje na tle przemian obyczajowych, politycznych i społecznych młodego państwa; w 1978 roku na podstawie książki powstał film w reżyserii Ignacego Gogolewskiego.