Mojej córce

Kołysałam ciebie w łonie

                jak w ramion kołysce.

Dotykałam myślą wyśnioną twarz.

Pozbierałam promyki słońca,

aby oświetlić drogę twojego przebudzenia.

                Zaistniałaś radością wśród krzyku ,

kiedy przecięto naszą zależność.

                Zaufaj mi,

                ochronię twój dziecięcy świat.

Zasłonię przed wrogością czasu.

                Pozostaniesz dla mnie

                taką samą maleńką kruszynką

                               wśród zmienności zdarzeń.

                Śladem mojego trudu.

                Zaufam ci,

kiedy twoja troska dotknie

                moich siwych włosów.

Gdy przekonasz mnie,

                że zrozumiesz słowo – być.

Rośnij płacząc i śmiejąc się głośno.

Wykrzycz swoją wątpliwość

                do uznanych prawd.

Znajdź w sobie dość siły,

kiedy zaufają ci czyjeś  niepewne kroki.

                To będzie ślad twojego trudu.

Banalnie mówiąc - ładne.
" Rośnij płacząc i śmiejąc się głośno " - daje nadzieję, że mówiąca te słowa matka, będzie mądrą matka, rozumiejącą, że dorastanie to czasami obicie się o ostre występy otaczającego świata. Pozdrawiam