Zgłoś

@Berenika97 piękny dialog bliskości na dwa spojrzenia. Czuć to przenikanie dwóch dusz, tak sobie bliskich, że cisza zamiera...

Pierwszy i ostatni  W drodze pod sąd    Więc pojmali mnie? To nie był błąd!   Tylko kara  Za próżne istnienie    Więc proszę was  O wybaczenie!   Niesłuszna moja wina  Moja wina, moja bardzo wielka wina! 

@violetta widzę, że ostatnio kwiaty to motyw przewodni Twoich wierszy. Fiołki też lubię, chociaż bzy chyba bardziej :) Miłego dnia

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Migrena wiersz mnie zainteresował, bo i ja w średnim wieku, więc "wypisz wymaluj" mój obraz:) Podobaja mi metaforyczny charakter wiersza. Czyta się naprawdę z zainteresowaniem. Co do ciszy, to ona nie tyle robi miejsce, co rozgaszcza się na dobre i jest świetnym towarzyszem w tym " średnim wieku" :)

@APM   Ty nie jesteś autorką ktora pisze wiersze bo Ty jestes  ktoś kto przesuwa granice percepcji jakbys sprawdzała ile jeszcze ciało uniesie zanim stanie się czystym zapisem .   tu nie ma opisu jest działanie!!!!   język nie słuzy do nazywania tylko do    przeprowadzania czytelnika przez coś co bardziej przypomina proces niż komunikat   coś między eksperymentem a rytuałem tylko że bez zadnej obietnicy sensu.   na końcu  nie ufasz obrazom dlatego je destabilizujesz.   bierzesz cos co wygląda znajomo i rozszczepiasz to na stany pośrednie .   noc nie jest nocą dzień nie jest dniem    ciało nie jest ciałem tylko miejscem gdzie coś się wydarza i nie chce się skończyć.   to pisanie nie szuka piękna ono raczej sprawdza czy prawda musi być przyjemna i wy chodzi Ci że nie musi że może być chropowata jak powierzchnia po której dopiero uczysz się chodzic.   po tym jak grunt pod Tobą zmienił właściwosci. jest w tym jakaś precyzja która nie ma nic wspólnego z kontrolą a raczej z czujnoscią.   jakby każde słowo było wynikiem nasłuchiwania a nie decyzji .   dlatego ten tekst nie zamyka się w znaczeniach tylko krąży wokół nich jakby sens był czymś co się wydarza między słowami a nie w nich!!!   i może dlatego zostaje ten dziwny spokój nie jako ukojenie tylko jako nowy układ rzeczy .   coś zostało przesunięte i już nie wróci na swoje miejsce a mimo to wszystko zaczyna działać ciszej dokładniej.   jakby swiat po tym wierszu musiał nauczyć się siebie od nowa .   tak ten wiersz rozczytałem.   z jego głębi!!!