Kurczaki

[Aleks Kleks]

Płakać mi się chce. – jęknęła Magda i odwróciła się.
To ciekawe, że zawsze płacze się od kogoś a nie do, jakby potrzebny był akurat okropny pośpiech i nie można już było czekać ani chwili dłużej, może ktoś dołączy.
- No nie, znowu chcesz żebym cię przytulił, tak? – czułem, że staję się arogancki, ale nie mogłem się powstrzymać
– Zrobiłbym to a jakże, ale te toboły rozlezą się jak tylko się poruszę.
- Ty gnuśny troglodyto – burknęła ze słodkim wyrzutem – obchodzą cię jakieś głupstwa, nie ja, he?
-Ale to do cholery nie są moje głupstwa i mam je gdzieś, taszczę je tylko żebyś była zadowolona, nie ?
- No może, przepraszam misiaczku – wzruszyła ramionami – ale po co to wszystko – dodała zaraz - te złe maniery? Możesz do mnie mówić inaczej, tak jak lubię, pocałuj mnie.
- Tak kochanie – jęknąłem – ale w rzeczywistości nie mogłem zrobić żadnego ruchu. Toboły rozsypały się przed chwilą i rozbiegły jak kurczęta dziobiąc zawzięcie okruchy, ziarna, a ja stałem wśród nich jak kwoka, jak ciepła żarówka, która gdy zgaśnie, nie odnajdą drogi.
- Jak je położę już nie podniosę, wiesz – burknąłem do Magdy.
-Wiem i dlatego żądam – obróciła się bokiem, jakby zaznaczając, że w żadnym przypadku nie zgodzi się ze mną całkowicie – czy zdajesz sobie sprawę?
Obok nas zatrzymał się zmęczony przechodzień i zaczął sikać do swojej reklamówki.
– Porządny gość. – pomyślałem.
Po drugiej stronie ulicy jakaś koza szarpała faceta za płaszcz, a ten oganiał się przy pomocy długiej francuskiej bagietki. Tak, czułem to, czułem wyraźnie od dłuższego czasu, tak długa podróż nie może się udać, może, gdybyśmy byli sami.
- Może wrócimy? – spytałem i dodałem niepewnie – Powroty nie bolą.
Odwróciła się nagle do mnie – Nie bolą ? – rzuciła, jakby nagle przyłapała mnie na czymś gorszącym. Kurczaki porozchodziły się już po całym chodniku, niektóre ryzykownie dreptały po krawężniku.
- Nie bolą tego co wraca, tego co został może, trochę.
- Chciałbyś im to zrobić ?
- Ja ? – odparłem jakby naprawdę nie mogło o mnie chodzić
- Noooo – uśmiechnęła się przyjaźnie – coś zaczynasz kapować.
- A więc wrócimy? – dodała z figlarną minką , już się ciesząc na niezłą anegdotę.
- No, wrócimy- mruknąłem, patrząc jak kurczaki wyłażą na drogę, znikają poza ostrą bryłą światła.
Usiedliśmy na ławce a ona położyła mi głowę na ramieniu. Poczułem jak na czoło występują mi zimne krople.
- Musimy je pozbierać, musimy je pozbierać – nie miałem odwagi powiedzieć ale nuciłem w myślach tę drobiową mantrę do jakiejś zupełnie nie znanej mi melodii.

[Magda_Tara]

Gałła powiedziałby: aleś się, koleś najarał :))))
a dla mnie to, jak zakręcony sen, miewam takie odjechane sny.
podobają mi się te kurczaki, zbierane, żeby nie bolało!
bardzo
:))
już dawno miałam napisać, podobały mi się od początku, teraz bardziej nawet
:))

[Aleks Kleks]

tak trzeba koniecznie pozbierać te kurczaki zanim się rozlezą :)