Cichy szept

[Marzący_o_niebie]

Skute w żelazne kajdany serce leży samotnie w ciasnej celi, bez okien czy krat... W cztery ciasne ściany wrzucone i porzucone na wieki... W katordze gorzkich smutków oraz bólu starych lat leży skulone na kamiennej podłodze szlochając i w myślach błagając by jej nie spotkał tak ,,słony los’’.

Jej szept wwierca się w mą pierś, cichutki i spokojny próbuje ukoić mi śmierci ból...
Przemierzam wzrokiem cele by Ją odnaleźć lecz napotyka tylko pustkę zimną niczym lód głuchą cisze która w obłęd mnie wprowadza... Cisze która zewsząd mnie otacza... Cisze głuchej śmierci.

Lecz Jej szept wciąż w mych uszach rozbrzmiewa, nie ważne skąd czy z cieni przeszłości które dręczą mnie co noc, czy z obłędu mojego umysłu... Ciepły szept wypełnia me ciało, me Serce... Mą dusze. I to ten ciepły szept daje mi siłę, siłę bym w uśmiechu na twarzy rzucił się w objęcia śmierci. I nie bał się Ciemności...

Cichy szept:
,, Mój Ukochany przybądź do mnie, przybądź do swej Różyczki wiernie czekającej na słonecznej dolinie’’.

[Alimiel]

ojjjjj niesamowity przekaz emocji :)
wręcz można samemu bez skrępowania powiedzieć , że jest się w środku. Gratuluje piękna wewnętrznego.

Jedyne zastrzeżenie to troszku do formy, mogłaby być bardziej poukładana. No i te wielokropki za dużo ich jak dla mnie.

Ogólnie gratuluje, będę czekać na więcej.

Pozdrawiam
Kasia

[Paweł Stawicki]

To jest proza, może i ładna, może i poetycka, ale nadal proza. A to dział z wierszami. Dział z prozą jest gdzie indziej.