Ruina i drzewo

[Jan Neck]

tarcza wiecznym błękitem zaklęta
smagała przestrzeń piórem Ikara
wewnątrz przestrzeni ruina stała
cegły trzymając w korzeniach - jej pętach

z drzewem także wiedzącym że minie
zdołały się oprzeć nawzajem plecami -
tak cegła spadając po korze nie zrani
wyschnięte gałęzie nie runą w ruinę

ironia losu trwa na przekór siłom
gdy zabytkiem stoi natura i człowiek
nie pozwalając sobie na upadek
zarazem

nie dając wytchnienia zbiorowym mogiłom -
hybrydom pamiątek po próchnie i grobie
drewno będzie ziemią cegła będzie głazem

[Jan Neck]

Warsztat jeszcze działa? :(