Sonety podejrzane V

[Alicja G.]

Ostoja

Nie pije, nie pali. Schował się w niej Tytan
przed Przyzwyczajeniem - sturękim bandytą,
przed okiem Cyklopa - srebrną telewizją
za wiadomościami ze świata się skrywa.

Właśnie spaceruje: rzeka, greki nieco
bo coś prastarego jest zmierzchem w jej falach,
jakby Kronos uciął sierpem genitalia
Uranosowi. Stąd ten księżyc na niebo

w motylach czerwieni fruwających w ciszy,
te mewy na piasku jak nity Tartaru
których nie otworzy ludzkich pojęć wytrych

gdy na moście stoi i umiera z żalu.
- Jak musiała kochać! Co za pustka w sercu,
że ostatni Tytan mógł się skryć w jej wnętrzu.

[Oxyvia]

Serce jako ostoja dla Tytana? To prawda, że nieszczęścia stymulują wzrost naszej odporności i siły psychicznej. Co nas nie powali, to nas wzmocni. A więc musi się kryć w nas Tytan - nie ma innego wytłumaczenia tego zjawiska, że umiemy przeżywać nasze rozpacze i rozstania z bliskimi na zawsze.
Tylko wiesz, te "genitalia" nie bardzo mi pasują do poważnej treści wiersza - bo odbieram ją jako poważną.