Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

tak miało być

wanesa_ciska
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Jędrzej Jedliński

Jędrzej Jedliński

Opublikowano
Opublikowano

E tam...życie warto przeżyć tylko dla jednego powodu,właśnie dla tej chwili zapomnienia,żadnych innych przyczyn nawet nie warto brać pod uwagę.Na końcu i tak zmarszczki,obłęd w oczach i pampersy...więc trzeba ten kielich..póki jeszcze napełniony choć w połowie pić do dna.Żadne jutro nie istnieje...

teresa943

teresa943

Opublikowano
Opublikowano

nawet gdy potem "smutek i żal", to jednak przedtem było coś szałowego, więc właśnie to warto wspominać, gdyż jest inspiracją do kochania życia, wszak życie jest najcenniejszym darem, jaki człowiek otrzymał...właściwie gratis...a że pomyłki? coż...jesteśmy tylko słabymi ludźmi, jednak zawsze można zaczynać od nowa...już nieco lepiej, mądrzej ...

to kilka moich refleksji

serdecznie pozdrawiam Waneso :-)
Krysia

wanesa_ciska

wanesa_ciska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Masz rację życie daje nam lekcje codziennie ,wszystko zależy jednak od tego jak pilnymi uczniami jesteśmy , na ile mamy odwagi by z tych nauk mądrze skorzystać
dzięki ża chwile refleksji tak też potrzebnej ....pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • Autor_Nieznany
      Scena z telefonem

      Witam serdecznie. Nie wiem czy to dobre miejsce jeśli pomyliłem proszę o wyrozumiałość. Pracuje nad opowiadaniem psychologicznym. O mężczyźnie, który jest uzależniony od hazardu. Stracił kontrolę, jest na etapie obsesji. Itd. 

      Początek na razie zachowań dla siebie. Ale napisałem jedną z kolejnych scen, która wpisuje się w nurt psychologii bohatera. Uprzedzę, że czerwone pięć pojawia się w całości jako obsesja na punkcie tej cyfry K jest uzależniony od ruletki.

      Co myślicie o takim fragmencie?

       

      Jeszcze uwaga techniczna: Kafkowski "K" został wprowadzony technicznie, na razie nie mam pomysłu, ale raczej będzie to postać całkowicie anonimowa.

       


       - Słucham? - w słuchawce zabrzmiał kobiecy głos. K poczuł się jakby rozmawiał z asystentem sztucznej inteligencji. W sumie czego oczekiwał? Namiętności? Romantyzmu ? Przecież wiedział, że pod tym numerem telefonu ich nie znajdzie.

       - Masz teraz czas?

       - Tak - głos stał się jeszcze bardziej chłodny.
      - Gdzie?

         Dalsza rozmowa potoczyła się już szybko. Kilka szczegółów. Miejsce i czas. Kwota.
         Przez moment K poczuł się jak w podrzędnym kasynie. Przenika Cię jakaś surrealistyczna, absurdalna nadzieja na odmianę losu, choć twoja podświadomość mówi coś zupełnie innego. Słuchasz jej z lekceważeniem. Po czym zanurzasz się w świecie swoich fantazji, mgieł i ciemnego światła.
         Gdy było już po wszystkim, K wyszedł na ulicę. Był nieco skołowany. Zamiast ukojenia znalazł rozdrażnienie. Pewność siebie zmalała do zera. Mijając kolejnych uśmiechających się życzliwie przechodniów miał wrażenie, że na czole na wytatuowane - skąd wyszedł, co robił przez ostatnie pół godziny. Wiedział, że to nierealne. Przecież był anonimowy.
         K przez całe życie cenił anonimowość. Anonimowy był na ulicy; anonimowy w kasynie. Anonimowy przy barze flirtując z barmanką. Anonimowy w swoich ideałach. Zapętlił się w anonimowości i nagle zaczął miotać się na wszystkie strony. Zaczęło do niego docierać że powoli traci w tym wszystkim orientację. Widział w tym wszystkim jeszcze nadzieję - czerwone pięć (...).

       

       

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...