uśpienie ...

[katarzyna Wróblewska]

Wśród piasków roznieconych
niczym płomienie ogniste
pośród drzew i słońc własnej
pustki
osobistej
utraty...
wśród antyków swego serca
i doznań
bezmyślnych
zataczamy kręgi ku czemuś
ku komuś...
posągom glinianym w oczach
uśpionych
zabieramy siłę
i sens
ponadczasowości
dziś jak skały żyjemy w murowanych
zasadach
i troskach codzienności
biegniemy dokądś chwytając ulotność dni
i tak szarość świata , miłość
spóźniona
stwarza nam
obronną tarcze
a sen kolejnej
nocy
utula nas do snu w mogiłach
ciszy...

[Bezimienny z Nikąd]

Wprawiłaś mnie w zadumę.
Bo sam pędząc przez życie
zastanawiam się kiedy stanąć,
kiedy przyjdzie sen by spokojnie zasnąć.
Podoba mi się, pozdrawiam.

[Anna_Para]

Zapisz Kasiu ten wiersz bardziej "stroficznie" taki "w słupku" traci urodę. Szkoda, bo jest to mądry tekst. Spróbujesz? Pozdrawiam, Para