Pijany poeta

[Jan Neck]

gdy przez szkło w sufit patrzy pijany poeta
widzi świat uwięziony w cienkim krysztale
w firmamencie nakrętki przykuty do denka
i blask – ogień w środku – diamentowy diadem

między łykiem piekła niech się w gardło wbija
klin i kołkiem staje by duch za wydechem
któremu wosk w skrzydłach topi nic i siła
uleciał pamiętając że też był człowiekiem

i też tak zerkał w niebo ponad horyzontem
przez szkło odnajdując gwiazdy nań uknute
uwite posrebrzane perłowo w koronce
- pragnąc się napoić do dna absolutem

[Pan_Biały]

lubię pijackie wiersze
przechyliłem go kieliszkiem
do wytrzeźwienia
r

[Anna_Para]

To bardzo dobry wiersz. Pijackie bełkoty mi się cofają. ten łykam na jeden raz!Cieplutko, Para

[pijak fantasta]

Lubię taki realizm magiczny;). Pozdr.

[Oxyvia]

Smutne. I ładne.
Alkohol niestety nie zastępuje absolutu, a tego dosięgnąć niełatwo. Poeci zawsze gonią za nieosiągalnym.
Pozdrówka.

[Monika_Gromala]

Czy autor wiersza zgodziłby się, żeby pointę pożyczyła do sygnaturki ? Oczywiście wraz z autorem :)

[Jan Neck]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Cytując klasyka:



A więc, to będzie dla mnie zaszczyt.

Pozdr.

[kasiaballou]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

kto pije i pali, ten nie ma robali ;)

- czy nie nazbyt pompatycznie? i te gadżety w ostatniej + "absolut"... e,tam...

pozdrówki
kasia :)

[Adrian_Poraj]

Całkiem zgrabny wiersz, ale po pijanemu nie radzę pisać ;). Pozdrawiam.