Pijany poeta

[Jan Neck]

gdy przez szkło w sufit patrzy pijany poeta
widzi świat uwięziony w cienkim krysztale
w firmamencie nakrętki przykuty do denka
i blask – ogień w środku – diamentowy diadem

między łykiem piekła niech się w gardło wbija
klin i kołkiem staje by duch za wydechem
któremu wosk w skrzydłach topi nic i siła
uleciał pamiętając że też był człowiekiem

i też tak zerkał w niebo ponad horyzontem
przez szkło odnajdując gwiazdy nań uknute
uwite posrebrzane perłowo w koronce
- pragnąc się napoić do dna absolutem

[Kieri-Śmiałek]

i tylko została mu pusta butelka
bo jutro na kaca następną wypije

Jan Neck:wiersz mi się podoba i jestem za.
Pozdr; b;
J.L.S

[Jan Neck]

Dzięki za czytanie. Zastanawiam się tylko nad przykutym w trzecim wersie. Czy czasem nie gryzie się z uknutymi gwiazdami. Może troszkę.

Może dać świat przybity do denka? Inne synonimy? A może zostawić jak jest? Niech brzmią podobnie te słowa?

[Przemysł Ś-wiersz-cz]

Póki co - chyba najlepszy z czytanych przeze mnie twoich wierszy. Przynajmniej bardzo ciekawy wątek.

Pozdrawiam.

[Anna_Para]

niechże poeta tyle nie pije
od tego ponoć się krótko żyje:)
Właśnie zwróciłam uwagę na "uknute", podoba mi się to knucie! Uśmiecham się do poety i wierszyka. Pozdrawiam, Para

[Jan Neck]

Dziękuję wszystkim za miłe słowa. Anno P. to picie to takie metaforyczne przecież. Uspokajam.

Pozdr.

[Anna_Para]

Czuję się uspokojona:) Pozdrawiam.