dzieci w dniu narodzin

[Miranda X]

małe pęcznieje tym, co uchodzi z matki;
gładkie jak balonik, podobnież leciutkie
beztrosko puste, wyłuskane z czasu.
ot, pestka dyni.

i dynie pęcznieją. te polne lampiony,
wszystkie zaszłe słońca i wzeszłe księżyce.
można się urodzić na jesieni, wypić
sok z tegorocznych malin na brak rumieńców,
potem spadziowy miód.

ktoś zawiesi balony w dziecinnym pokoju,
nisko nad kołyską i powie: patrz dziecko,
to twoje portrety, a kiedy dorośniesz
pękniesz razem z nimi.

[Pacyf]

Nie jestem krytykiem, więc nie będę się rozwodził, ale podoba mi się. Szczególnie balony:)

[Miranda X]

balony są zawsze super :)

[Franka Zet]

Miśka, podziwiam, jak Ci się rodzą wiersze - trochę jak w tym tekście. Wychodzą z Ciebie i rosną. Czy pękają na koniec ? Pewnie tak - pękają, otwierając się w czytającym. Ten o dzieciach bardzo piękny, z przyjemnością stwierdzam, że bez robaczków, suchych pazurków, piórek (trochę mnie tamten osprzęt straszył). Tu też na koniec smutnawo, ale bardzo słodzi i ociepla serce

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Choć ten spadziowy miód pewnie przesyła zapowiedź pierwszą.

Pozdrawiam :)

[Nessa Isilra]

Podoba mi sie porownanie do pestek dyni ; )
dygam.

[Miranda X]

Franko, dziękuję, to bardzo miłe :) chociaż nadal nie czuję się pewna siebie pisząc. i coraz częściej zdarza mi się, że wiersze, które mnie samej średnio się podobają (jak np. ten) są chwalone, a te, z których jestem zadowolona - już nie do końca :) czasem czuję się jak totalne bezguście :)

P. Nessa - dziękuję :)