Po burzy

[Emilian Czarny]

Płaszcz twój trzymam zmoknięty, co przeżył zbyt wiele,
nadto już pomięty, przetarty nad miarę.
Głos twój zmęczony. Byłam dziś w kościele.
Porozmawiaj ze mną. Zamień słówek parę.

Na me ramię kładziesz swoje zimne dłonie
i muskasz w policzek, tak jak płatkiem róży.
Przygasła iskierka w twoich oczach płonie
i z nadzieją szepczesz: Chyba już po burzy.

Wybaczam kochany i ty wybacz proszę.
Bo czy w ogień warto rzucać życie całe?
Wszak nie o to chodzi, aby dbać o grosze,
lecz pielęgnować miłość i wychować małe.

Nasza rzeka życia jest już dość szeroka.
W jej nurty wyrzućmy wszystkie podłe czyny.
Niech u złego szyi zawiśnie opoka.
Bo cóż cenniejszego mamy prócz rodziny.

[H.Lecter]

Wszak nie o to chodzi, aby dbać o grosze,
lecz pielęgnować miłość i wychować małe.

Acha...

Do kosza.

[Mrucz mi]

Nie, nie nie. Jeszcze raz nie.
Wytarte do bólu, znoszone do cna.
Do zmiany albo wyrzucenia.

[Bernadetta1]

niestety niedobrze:(pozdr.

[BARBARA_JANAS]

Chyba jestem dzisiaj w jakiejś dziwnej melancholii ale fajnie było poczytać tak prosto z serca... bez zastanawiania się nad poprawnością...

Pozdrawiam...

[Sylwester_Lasota]

Stal hartuje się w ogniu.
Powodzenia :-).