Zgłoś

@Lenore Grey Świetnie wykreowany nastrój niepokoju, oczekiwania na to, aż stanie się coś... Nie wiadomo, jaka potęga zostaje tu przywołana - świat duchów? Groza ukryta w samej naturze? A może mamy do czynienia z wyobraźnią człowieka, z obszarem zaludnionym przez jego lęki, obsesje? Niewykluczone też, że piszesz po prostu o cierpieniu, które rzeczywistości nadaje wrogi, nieprzyjazny wymiar. A całość otulona klimatem z jakiegoś mrocznego gotyckiego klipu.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  Ten fragment jest mi bardzo bliski, a zwłaszcza dwa urywki.   Fraza o wietrze, który może nadać smutkowi nowe znaczenie - jakby jeszcze istniała jakaś nadzieja, że cierpienie okaże się mimo wszystko sprawcze. I "ukarana przez noc" - ten wiersz czyta mi w myślach :) Kiedyś za karę dzieci pozbawiało się np. deseru czy innej przyjemności. Tutaj zapewne chodzi o brak bliskości, ciepła, dobrych wspomnień, czułości, obecności...   Do tego doskonale pasuje wątek "rozpadania się" na cząstki, które stają się sobie obce. Ta dezintegracja w bólu jest oczywista. Czasem określamy to inaczej - "świat mi się zawalił" - nie wiadomo, tak naprawdę, co przestaje istnieć, gdy nasza percepcja skoncentrowana jest tylko na przetrwaniu kolejnej chwili...

@vioara stelelorDziękuję za komentarz, nie wysilałem się zbytnio :/. Większość ma lepsze zdanie, moje jest dla mnie tajemnicą. Nie wiemy wszystkiego. Znam przypadki pięknej miłości, a o zdradach partner/partnerka nic nie wie. Pozdrawiam serdecznie.

@aniat.Smutna odsłona wątku homo viator.    

@Wiechu J. K. ... każdy dzień  może być  spełnionym snem  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia