Jean Genet

[Marek Olesiewicz]

Ona wzięła się za czytanie tego wszystkiego
kilku listów tego perwersyjnego pisarza
strona pierwsza - szok i usta zadziwione
choć co czyta już słyszała
strona druga - te dziwne nazwiska
które brzmią naturalnie
mimo dziwności w środku
strona trzecia i czwarta - style książkowego prymitywu
cóż wspomina i wcześniejsze listy
pisane
i pamięta osobliwie świetliste słowa -
święte i obrazoburcze

pytana przeze mnie o nowy list
odpowiada ze znużeniem i dezaprobatą:
"cały czas tą samą drogą!"
cieszę się bo nie jest tak źle
kod naszych myśli układa się po właściwej stronie
łatwe do odczytania
zastanawiają swoją przemyślnością
pomyślność - moje życzenie pod jej kierunkiem

[Mariusz Polakowski]

Wiersz naprawdę ciekawy, chociaż Geneta nie czytałem. Przywołanie go w tytule i treści zawęzi Ci krąg odbiorców, albo poszerzy krąg odbiorców przywołanego. Ryzyk-fizyk... Tak więc wiersz ciekawy, tylko, czemu tak niedbale zapisany, porzucony przez autora w pół drogi? Da się z niego zrobić lepszy. Poskrobać... Powodzenia :)

[Gość]

momentami opwiadanie momentami wiersz dobrze się czyta ale to nie jest styl który mi odpowiada pozdrawiam

[Marek Olesiewicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zgadzam się, że ten wiersz to właściwie pochodzi z brudnopisu. Ot, taki zapis chwili, kiedy czytało się Jeana Geneta. :) Geneta, który jest i antypoetycki, i poetycki zarazem. Obrazoburczy, a jednocześnie bardzo literacki...
[sub]Tekst był edytowany przez Marek Olesiewicz dnia 18-08-2004 22:02.[/sub]

[Marek Olesiewicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Cóż, czasami warto czytać klasycznego Mickiewicza; innym razem - nowoczesnego Miłosza... A ja piszę tak, jak mi serce dyktuje... :)

[Mariusz Polakowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

I w sprawie czytania i pisania nic lepszego nie mogłeś wymyśleć. Jedynie do serca należy dodać warsztat. "Ćwiczyć serce?" Hmm... czemu nie. Pozdrawiam.