Non omnis moriar

[Joanna_Janina]

Wszystko ma swój początek
I niechybny koniec
Życie mija
Niczym mgła poranna
Rozjaśniając obraz wieczności

Człowiek traci wpływ na to
Czego kiedyś był panem
A może tak tylko myślał?
Żadna posada
Nie uchroni przed mrocznym końcem

W obliczu śmierci
Wszystko traci sens
Całe życie przepływa
Przed zamglonymi oczyma
Niczym wartki potok

I nie ma w nim prawie nic
Co można by wziąć ze sobą
W tę ostatnią, tajemniczą
Podróż zagubionej duszy
Prawie nic…

Tylko dobre uczynki względem bliźniego
Jako dowody niewinności

[teresa943]

dodam: uczynki dokonywane z miłości przechodzą wraz z człowiekiem na drugą stronę w myśl "hymnu do miłości" św. Pawła

"Tak więc trwają wiara, nadzieja i miłość - te trzy:
z nich zaś największa jest miłość."
(1 Kor 13, 13)

ładny wiersz Joasiu

serdecznie pozdrawiam :)
Krysia

[Joanna_Janina]

Dziękuję Krysiu za odwiedziny i ładny komentarz.
Pozdrawiam:)

[Pomarańcza]

Zero wartości, powielanie schematów. Nie powiedziałaś nic nowego; wykazałaś się tylko i wyłącznie umiejętnością parafrazowania zdań, wypowiedzianych przez ludzi wielkich.
Naprawdę, weź sobie moje słowa do serca i albo zainwestuj w koło ratunkowe, albo zacznij pływać na mniejszej głębokości. Sugerowałabym to drugie.

[Joanna_Janina]

Wezmę, wezmę... Dziękuję za odwiedziny i komentarz