Dama Przemijania

[Dama Kameliowa]

Dzisiejszego wieczoru
karmazynowa Dama z bananową parasolką
podąża przez chmurę złudzeń

Jej pełne czerwone usta
proszą o nowy zestaw pytań
to ona ma demoniczną suknię zdobioną
żółtymi ptasimi piórami

Dama kroczy ścieżką ciemności
idąc kanałem wróżby cieni
nosi na nogach zielone znoszone pantofle szczęścia

Młodość przemijania
za którą goni co dzień
Chce oddychać młodą piersią
bo wie że gdzieś daleko rosną drzewa najpiękniejsze
I nie robiąc z siebie pośmiewiska
chce wierzyć w to że
przemijanie nie istnieje
łapać każdy urywek słów
Jego wszechwieczności
aby móc
na starość napić się gorącej czarnej kawy
i poczytać złudzone dokonania
Damy z alei ósmej
kroczącej ścieżką wspomnień młodości

[Gryf]

Kochana Damo naucz mnie tak pisać.
Mnie się podoba Twoja poezja, wiem że w niej jest dużo uczucia i bólu,
ale jest piękna.
Wiesz mam już dość tych ich dziwnych recenzji, jak mi
nie napiszą, że mam styl z ubiegłego stulecia, to znowu że nie ma w moich
wierszach jakiegoś sensu...
Wiesz, o których dwóch mówię. Nie mam do nich siły.
Chyba kiedyś zamilknę.
Gorąco Cię pozdrawiam.

[Monika_Gromala]

No dobra, ale o czy to jest wiersz ?

[Dama Kameliowa]

Gryfie,uczyń wszystko lecz nigdy nie milcz.Milczenie w tym przypadku to ucieczka.
Trudno nauczyć pisać jak ja.Trzeba patrzeć duszą na świat,tylko wtedy można tak pisać.Trzeba uczucia wcielać w życie,a każdy wiersz musi być kawałkiem lustra twej duszy.
Swego czasu przeszłam wiele.mój bagaż doświadczeń jest już ciężki,alego spisuję i robi się lżejszy.