Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

mów do mnie jeszcze zadumaniem
ciszy bezgłosem do mnie mów
rozszeptaj w ciągłym przekonaniu
że Ci uwierzę zaufam znów

rozśpiewaj głosem martwe struny
co im muzyka nie chce grać
podszeptem uderz dźwiękoczułym
w najdalszy punkt najtwardszy głaz

rozsmakuj me wyczekiwanie
obiecaj dużo mało daj
zanim się rozkołyszesz majem
rozpieść i rozmarz w kłamstwa graj

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


wiesz, czemu nie umiem nic zaproponować? bo słyszałam, jak czytasz, właśnie rymowane wiersze najlepiej, tembr głosu uwodzi, no i tyle z warsztatu,
a chęci miałam, naprawdę

;)
ooo...nie wiedziałam ze mnie słyszałas:) aaaa juz wiem o kogo chodzi:):)pozdrówki zatem serdeczne Izo:):):)nota średniówke trzeba zmienic...nie zauwazyłam..dobranoc:)
Opublikowano

Diabli tam jedno miejsce średniówki! Nie musi być co do grosza!Wiersz jest piękny w wyrazie uczuć i pragnień! Jedno miejsce nieregularności nie stanowi błędu! Jedynie"zaufam" wystaje z rytmu! Proponuję "ufam". Poza tym- perfekt! Pozdrawiam. Para.

Opublikowano

Ten wiersz zdecydowanie coś w sobie ma. Nie miałabym serca zarzucać mu cokolwiek, kiedy w tak doskonały sposób wywołał delikatny uśmiech na mej twarzy w niedługim czasie po przebudzeniu.
Podobają mi się użyte wyrażenia; stwarzają one ładny nastrój. I ta ostania strofa - w imię miłości łatwiej jest się rozczarować, a nawet przyjąć kłamstwa.
Podoba mi się.

Pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • przed przejściem na ty przystanęliśmy przy swoim ja               
    • Och, jak pięknie, jak wspaniale uczestniczyć w ludzkim szale! Szala, ta ze złym uczynkiem, z wolna spada, my zaś z winkiem uwielbiamy (aż mam ciarki) wciąż opróżniać nasze barki! Winko? Jasne. Wina? Skądże! Upijamy się, lecz mądrze, choć mądrością nie grzeszymy. Instynkt chroni nas od winy. Grzechy nasze zgoła inne: czasem rzadkie, czasem płynne. Płynnie oceniamy ludzi, rzadko zaś w nas żal ktoś wzbudzi. Z nas są przecież sprytne głowy. Mózg nam działa do połowy. Drugą z połów, wiecie sami, zatruwamy tabletkami. Ból się kryje, smutek znika, w tle mordercza gra muzyka. Ale wszystko bardzo skrycie, uwielbiamy mianowicie skrywać nasze złe skłonności pod postacią jawnej złości. Choć kochamy zabijanie (czasu, gdy czas na czekanie albo siebie, świetna sprawa), to niesłuszna jest obawa, że chwycimy wszyscy pałkę  i się wybijemy całkiem. Jeśli już, to może Ziemię zniszczy nasze ludzkie plemię, gdyż jesteśmy dość nieziemscy, by wyjść z tego jak zwycięzcy. Świat posunął się do przodu. My też nie zwalniamy chodu. Chód przemienia się w wyścigi o złapanie wyższej ligi. Kto na mecie pierwszy stanie, ten wygrywa umieranie, lecz w niewiedzy i uśmiechu, które schwycą go w bezdechu.
    • @MIROSŁAW C. Dziękuję :))
    • przeczytałem i jestem na nie wiele rzeczy brakuje ale nie pora na wykład  może kiedyś w wierszu zamknę ale forma owszem jest pomysł;)
    • @Radosław a tylko walet stał i się śmiał wiedział kto kim jest naprawdę poszedł do wpatrzonych w niego blotek :)))
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...