Pociąg życia

[Dama Kameliowa]

Stoi na peronie potężna maszyna
Wkoło pełno ludzi się przechadza
Każdy swój bagaż upycha
Staję,zastanawiam się czy wszystko spakowane

Czuję jak cień wiatru srebrzystą nicią
mnie oplata, pieści moje zmysły
Gdzieś w oddali słyszę dźwięki fortepianu
A przecież domu już nie ma

Czuję jak ktoś rusza strunami mojej duszy
Niczym marionetką, wiem że nadszedł czas podróży
Jeszcze chwila, rozglądam się za bliskimi
Lecz nie rozpoznaję szarych twarzy ludzi bez duszy
Mijam kolejne osoby, lecz nikogo nie znam

W oddali dostrzegam tę wierzbę,która była świadkiem zbrodni
Na niebie widzę te jesienne słońce, które oplata mnie wspomnieniami
Wlane we mnie ciepło , ukaja mnie

Wsiadam, już nie ma odwrotu
Wsiadam do pociagu życia, aby odbyć swą podróż
Samotnie...

Miejsce obok mnie jest puste,
Tylko tło się nieustannie zmienia
Stukot kół mnie ustypia
I śnię swoje życie takim,
jakim chciałabym aby było

Nie zdążyliśmy porozmawiać
Bo wsiedliśmy do róznych pociągów
Jadę tam gdzie jeszcze nikt nie był
Wszyscy udają życie
A ja chcę je przeżyć

Sunę stalówką po papierze
Czarne litery aż kłują w oczy
Są słowa które ranią dogłębnie
Są czyny, których wolelibyśmy nie uczynić

Jadę pociągniem zwanym życiem
Jadę, aby przeżyć to życie
Jadę, aby gdzieś w zakamarach odnaleźć
Choć część ciebie
Aby nigdy nie zapomnieć
Jadę tam gdzie jeszcze nie był nikt...

[Gryf]

Witaj Damo, znów dziś Cię czytałem
Znowu z oczu szczere łzy wylałem
Lecz o to proszę, o jeden Twój uśmiech
Moje gryfie serce szczerze Cię rozumie

Z serdecznością przyjacielską...

[Dama Kameliowa]

Dobrze Gryfie przyjacielu,dam ci uśmiech