Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Coś się ze mną dzieje,
Mój umysł szaleje.
Szukam Ciebie Boże,
Ty mi dopomożesz.

Nad czymś się zamyślam,
Dusza mioja wyschła.
W ciszę chcę uciekać,
Już się nie uśmiecham.

Jak się modlić nie wiem,
Zapomniałem Ciebie.
Pogrążam się w mroku,
Życia szarym kroku.

Padam na kolana
Przed Ołtarzem Pana,
Modlić się nie zaczne,
Na niego popatrzę...

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



na górze fiołki
a my dwa aniołki
kochankiem nie zdażę
więc będę ci bądżem

Gościu! Zdejmę maskę dżentelmena
Powiem krótko ty mnie wpieniasz
Daruj sobie te wycieczki
Przymknij podłe swe usteczki!
Jeśli uczuć nie szanujesz
Po co mordę tutaj prujesz!!

Z damą Ty rozmawiasz!!!
Opublikowano

dama i dżentelmen
supermen i laska
jam żem nie wiedziałem
że to tylko maska

mordy ja nie pruję
uczucia posiadam
a gdy chcę się wdzięczyć
to na randki wpadam

tu czas na poezję
nie na migdalenie
wszystko co napiszesz
podlega ocenie

Opublikowano

Wybacz damo Miła,
Żeś przez drobną chwilę sama się biła.
Już idę z pomocą, wezmę pióro skruchy,
Nie ono nie potrzebne, wezmę packę na muchy
Owad ten nikczemny wnet sobie poleci
Lub pod moim ciosem w proch się rozleci.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Krąg życia.  Pomyśl czasami przez chwilę, gdy strach zagląda ci w oczy, Nie sądź, że jesteś herosem, co ponad losem kroczy. Życie nikogo nie omija, każdemu wyznacza swój czas, Bo jeden jest krąg istnienia, który prowadzi nas. Rodzisz się- jesteś skarbem długo wyczekiwanym, Najbardziej przez matkę i ojca na świecie kochanym. Prowadzili cię przez życie, bezbronne, małe dziecię, Chcąc uchylić ci nieba w tym niełatwym świecie. Ich miłość jest pierwszą drogą, którą podążasz przez lata.. A dziś spójrz, też jesteś rodzicem i dla swoich dzieci żyjesz. Ten sam blask wielkiej troski w swoich oczach kryjesz. Chcesz odsunąć od nich smutek, rozproszyć każdy cień, Oddajesz im swoje serce, swój czas i każdy dzień. Zerknij czasem na rodziców, których lata pochylają: Na matkę, której czas plecy ugina , na ojca, któremu kroki zwalniają. Kiedyś tak silni i hardzi, dziś sami wsparcia szukają, Oni nie proszą o cuda, lecz o obecność, gdy życie boli. To oni cię nieśli, gdy świat był zbyt ciężki dla twoich dłoni. Tak właśnie krąg życia się toczy, niezmienny od zarania lat. Dziecko, rodzic, dziadek i babcia, każdy sam przemierza ten świat. Przyjdzie jednak dzień, gdy staniesz w tym samym rzędzie, Gdy wiek odbierze ci siły i drżenie w dłoniach przybędzie. Nie bot ani robot ogrzeją cię w chłodzie samotności, Lecz ludzkie serce, które pamięta dar prawdziwej miłości. Bo nie algorytm daje życie, lecz rodziców oddanie i trud. To ich miłość jest ziarnem rzuconym w ziemię ludzkich dni, Z którego wyrasta człowiek, co kocha, pamięta i śni.To ona zamyka krąg życia i trwa, gdy wszystko inne przemija.  
    • @Whisper of loves rainFajnie zgrzyta i z sensem :)
    • @LessLove, dziękuję :)
    • @andrew Dziękuję. Być może właśnie dlatego próbujemy ten kod odczytać – bo każdy nosi w sobie jego fragment. Pozdrawiam serdecznie! :)
    • @Berenika97Powódź od nadmiaru wszystkiego. Toniemy wszyscy, każdy na swój sposób. Każdy  trochę inaczej, ale łatwo nie zauważyć, że woda ciągle się podnosi. Pozdrawiam serdecznie :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...