A za szybą myśli - rzeczywistość

[Nanette]

zapominając że strzępy snu
jeszcze opadają na podłogę
w zamyślonym kubku porannej kawy
dobieram do siebie czarne ziarna
zimną wodą otulam zmysł z każdej strony

w szczelinach kryją się niezapomniane obicia nocy
cisza zapisanych słów krzykiem we mnie
oznajmia swoją wyrazistość
dniem urozmaicony egzystencjalizm
potknął się przy pierwszym rannym kroku

życie najwyraźniej nie wyrosło jeszcze z chodzika

[Michał Gomułka]

Dokonam kilku modyfikacji. Po co? Żeby pozbyć się tego, co zbędne i ugładzić liryk. W zasadzie sprowadza się to do pierwszej zwrotki.

zapominając że strzępy snu
jeszcze opadają na podłogę
w zamyślonym kubku porannej kawy (wysmakowana personifikacja)
otulam zmysły z każdej strony

Należy usunąć wers z "dobieraniem ziaren", gdyż jest w zasadzie zupełnie wtórnym w stosunku do "porannej kawy" i nic wnosi.

Co do drugiej zwrotki:

w szczelinach kryją się niezapomniane obicia nocy
cisza zapisanych słów krzykiem we mnie
dniem urozmaicony egzystencjalizm
potknął się przy pierwszym rannym kroku

Usunąłbym wers "oznajmia swoją wyrazistość", a wówczas wspaniale wybrzmiewa poprzedni wers, a jego uwieńczenie "krzykiem we mnie", bardzo pobudza!

Co do ostatniego wersu... Może być... ale w nie w takim kształcie. Żadnego "chodzika". Spróbuj się jeszcze zmierzyć z Twoim (właściwym) zamiarem i nie poddawaj się słowom, które nagle trafiają w sensowność wypowiedzi, bo mogą zaszkodzić swoją ułomnością.

Ale... Ten wiersz jest niezły... Krzykiem we mnie...