Ludzie

[Dama Kameliowa]

Już stoją w kolejkach tłumy pod fortem tonącym od łez
Już miasta i krainy swe dobra tracą
Już każdy na każdego z wrogością patrzy
Już rodzina swój dom rozbiera
Już jedność i miłość odchodzą w cień
Każdy wie czemu lecz nie rozumie tego
Dobra natury giną
Raj w dymie i krzykach zniknął
Nawet groty piekieł pękają od zepsucia
Piękno i muzy od choroby giną sprzedane za jedyny obiekt pożądania
Już kościoły płoną przez złotego cielca
Już nieba sklepienie niszczeje
Już krzyki matek i dzieci rozrywają góry
Nie liczy się już nic
A w dali gondola sennych marzeń sprzedana odpływa
Tafla lustra rzeczywistości pęka na kawałków stos
Fantazja swą koronę oddaje bogatej damie
Już i wróżki w szarej dżungli fabryk zamknięto
A radość skuto i złotą klatką otoczono
Wolność zabita już jej zwłoki krwawią na marmury białe
A Pałac niewoli tylko rośnie i rośnie
Złota kolumnada okupiona szczęściem pięknieje
A złota klatka poszerza się od wartości w niej zamkniętych
Już księgi i mędrcy nie poradzą nic
Złoty cielec wygrał
Szampan z diamentowych kielichów lordostwo sączy
A my z jedwabi i kaszmirów brud sprzątamy upokorzeni
Więc zapytaj nas zniewolonych gościu miły „czy było warto?”
Czy było warto…

[Gryf]

Tak.
O tempora!
O mores!
Brawo, ale czy to coś zmieni...