Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Nadzieja

Artur_Bielawa
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Artur_Bielawa

Artur_Bielawa

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Nie zaprzeczaj swojej dumie
włóż ją w ten świat ponury
między bajki Andersena
niech ją weźmie cholera

Nie zaprzeczaj sobie,
gdy świat popada w waśnie
oglądaj go poprzez przezrocza
i niech ta myśl będzie prorocza

Nieś nadzieję na ręku
w wełnianym sweterku
przywitaj ją chlebem i solą
niech nie będzie niedolą

W końcu i ona odeszła
nie ostatnia i nie pierwsza
wymknęła się nie postrzeżenie
a stary stróż wciąż drzemie i drzemie

Byle by tu jeszcze wróciła
nim ją czas dopadnie
i na nowo zachwyciła
burzowym wiatrem

Kamertonka

Kamertonka

Opublikowano
Opublikowano

w drugim wersie "ten" jest zbędne

trzeci zwrotek ma brak ogonka w "nadzieję"
bo chyba nie chcesz niczego nadziać

nie lubię ingerować w cudze teksty
albo mi pasują albo nie

ostatki masz fajne

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



kocham nadzieję
a na punkcie burzy mam chyba aż fiksację

to by było na tyle
czas na pozdrowienia
i toast dla Nadziei

.ozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Leszczym
      Gwizdanie

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @Waldemar_Talar_Talar Dziękuję :)
    • Jacek_Suchowicz
      może to nie był deszcz

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      @andrew On zauważy każdego deszczem  słońcem  i mrozem da co potrzebne kolego a nawet czasami podpowie   pomoże fartem przypadkiem szczęściem przygodą  i losem i dobra twojego pragnie więc chwal Go  czynem i słowem :))
    • violetta
      Mizoandryczka

      Przez violetta · Opublikowano

      @Marek.zak1 nie zrezygnowałabym z anioła:)
    • andrew
      może to nie był deszcz

      Przez andrew · Opublikowano

      @Waldemar_Talar_Talar

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Benjamin Artur
      Wyznania wierszopaty

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      Wierszopata   łopatą wyrzuca z siebie nagromadzone słowa.   Warstwa po warstwie usuwa je z siebie. Żeby nie powiedzieć — pozbywa się swoich neologizmów, odkładanych przez lata.   Podrzuca je mądrze drzewom. Te potem szumią lasem,   że te wszystkie słowa jakby bledną, że muszą więdnąć, odchodzić i opadać.   Wierszokrata   Łamie kości, rymem rzuca prosto w gości.   Kracze zgodnie, puszcza słowa na przechodnie.   Jak neuropaci, płaci blichtrem.   Rzadko szybko, często za nic.   Jak furiata. Pisze dużo, zwięźle splata.   Jest jakby inny, lecz tak samo obcy.   W świecie, który dopiero się wykuwa.   Pisarzoholik   Wywodzi się z holistycznej wizji pisania.   Z nieuniknionego dążenia do całonocnego pisania właściwego.   Świat przez całą noc jest pochłaniany w ogromnych ilościach.   W postaci obserwacji, obrazów, rozmów i słów,   przyjętych w różnych dawkach.   Po to, by o świcie został przetworzony na użytek swój i wszystkich spragnionych.   Rymokrata   Usychały z suchot klony w parku i skrzeczały czarne wrony we folwarku.   Że świat się kurczy i zawęża. Połykany jest on dziś jak wąż przez głowę węża.   O ziemio spopielona, kraczmy jak i one. O świecie nieskończony, ty masz przecie cztery strony.   Metaforysta   Matematyczno- rytmiczny Rymokrata.   Do niepogody ducha dodałbym gorącego uczucia.   Z ośnieżonych szczytów zimowego lata.   Zastosował wszystkie wzory na ułamek świata,   gdzie święte jęzory palą w grdykę jak metaxa.   Narodził się z popiołu spopielony Feniks i próbuje latać.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...