część druga

[Konrad Ciok]

Uśmiech, uśmiech. Noc wtopiona
w nas i niedoszłego wujka, ławka
tonie w winogronie.

Nie za bardzo kojarzę, jak nazywać?
To potrzebne i nieuniknione.
Tłukę się bardziej i bardziej nieobecny.
Okna otwieram, kwiaty podlewam,
wychodzę coraz wcześniej.

Kontury wypalone na wyrwanych
krokwiach, cegłach i listwach (tak, są tam ciągle. Butelek też nikt nie zabrał.)
wyrażają, choć nie jestem pewien,
czy to właśnie. Nic więcej, a już
na pewno niewiele, bo musiałbym
definiować, a od nazwanego
stroniłem zawsze.

Poznaję po twarzach: ta, ta i ta
znaczyły wiele i to miejsce ich było.
Teraz usiadły w ostatnich rzędach.
Słychać jak chrupie kukurydza.

Sypie się z ręki piasek,
Na obrzeżach ruch, nieustannie.
Śmiech, a raczej rechot i echa,
co dźwięk modulują.

Wirują słupy powietrza, stygną ciała,
dotyk, szept i skóra brązowa. Zimno,
zimno. Drżenie, wtulanie długie
i mocne. Jakaś zaczepka na rozluźnienie,
jakiś koniec dla śmiechu.


Pamiętasz, mówiłem ci, potem
miał padać deszcz, spóźnił się sygnał.
Zimno, zimno. Nie boję się powtórzeń.
Raczej czasu i chłodu obawiać się muszę.
Zadraśnięć na twojej skórze
i bólu oczu, kiedy się idzie
w stronę światła. Tu się kończę

i w środku rozpoczyna się
spektakl, jeśli chcesz, możesz posłuchać.

Być może kiedyś ta, ta i ta były tu,
ale spójrz: w wietrze kryształki soli,
w liściach jest wilgoć i drżenie.

[Konrad Ciok]

no tak. a komenta ani jednego :(

[joaxii]

A co tu pisać! Podoba mi sie, jak zwykle. Małe zastrzeżenia jedynie do pojawiających sie tu i ówdzie rymów, które jakoś mi nie pasują. Ale pewnie się czepiam...
Pozdrawiam, j.

[Konrad Ciok]

znaczy tak: rymy takie wewnętrzne dodane jak najbardziej świadomie.
w ogóle to właśnie chciałem położyć nacisk na rytm i brzmienie.

no, dzięki. pzdr

[Anna Stavsky]

[quote=]Uśmiech, uśmiech.
(...)
Zimno, zimno. Nie boję się powtórzeń.
(...)
Być może kiedyś ta, ta i ta były tu,
(...)

Świetny wiersz.