Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Sama, w pustym pokoju
siedzę w rogu skulona
Obdarta ze skóry, płaczę
Bom skrzywdzona

Łzy bólu po twarzy spływają
Dlaczego mi to zrobiłeś? pytam
Nie tak chciałam żyć ,lecz życie mnie splugawiło
Odebrane człowieczeństwo milczy bólem krzywdy
Nieobecna twarz spogląda w przeszłość

Kurz odstakuje ode mnie jakby ze strachu
Boję się spojrzeć w lustro, bo nie wiem
co tam zobaczę
Niepewna jutra płaczę

Odebrałeś mi marzenia, zabrałeś niewinność
Skrzywdziłeś mnie swoją urojoną miłością
Zabrałeś to co było dla mnie najcenniejsze
Zostawiłeś ból

Już nie zatańczymy naszego tańca o poranku
Już nie usłyszę dźwięków szczęścia za ściany
Wszystko doń rozgonione i dawno minione
Umarło śmiercią samobójczą

Dzień za dniem mija,
lecz ja wciąż ta sama
siedzę w rogu skulona
Hańbą splamiona
I płaczę bom skrzywdzona

Opublikowano

Jak dla mnie troszkę zbyt dosłownie nazwane, oprócz tego całość trochę jak masło maślane. Ale pisz Damo Kameliowa dalej, bo to piękna sprawa, niezależnie jak wychodzi. Jak też nie rezygnuję mimo słow krytyki (niekoniecznie pozytywnych..)
Pozdrawiam serdecznie:)

Opublikowano

Dla Ciebie i na to gotów jestem Pani,
Cóż warte życie bez Twego widoku,
Ma miłość najmilsza nie zna żadnych granic,
I nic nie dostrzegam prócz Twego uroku...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Tymczasem Pamiętam czasy, gdy nie było internetu. Książki, czasopisma, gazety dalej istnieją, lecz komputeryzacja opanowała cały świat. W ubiegłym stuleciu publikowanie swoich wierszy dla szerszej publiczności nie było czymś łatwym. Swoje pisanie trzeba było wysyłać przez pocztę i czekać cierpliwie na jakąkolwiek odpowiedź.  Wiersze były ocenianie przez, wierzę, że fachowców w dziedzinie literatury i wybrane przez nich wiersze zamieszczane były w różnych periodykach.  Wyróżnieni autorzy otrzymywali nawet nagrody w postaci małej kwoty pieniężnej. Inne czasy, inne zasady. Ogólnoświatowy dostęp do internetu zmienił wszystko i przyspieszył komunikację międzyludzka w dotąd niespotykanych możliwościach.  Oczywiste jest to, że opublikowanie swojej książki lub tomiku wierszy w wersji papierowej dalej pozostaje dużym wyróżnieniem dla pracy danego autora.   Myślę, że brak weny, natchnienia to normalny stan rzeczy po prostu na wszystko jest czas i jak to się po polsku mówi co za dużo to nie zdrowo. Wiem, że żyjemy w świecie, który pędzi do przodu na przysłowiowe złamanie karku lecz każda twórczość spełni swoje zadanie, gdy będzie przemyślana i miała czas na dojrzewanie. Pozdrawiam serdecznie.  
    • Tęsknie za miejscami - za ciepłymi i zimnymi sferami, Tęsknie za momentami - za tymi lepszymi i gorszymi, Tęsknie za uczuciami - mocniejszymi i słabszymi, Za tą chwilą pewnie też będę tęsknić, Tęsknie za wszystkim, Ale czy to że Tęsknie za wszystkim nie znaczy że za niczym nie Tęsknie?
    • Prawda boli  Tak jak dotyk    Lodowatych rąk    A słodkie słowa  O miłości    I namiętności    Odbijają się  Echem pośród  Czterech ścian    Trafiają w próżnię    A po drugiej stronie  Jest tylko nicość    Żegnam okrutny świat!  
    • Za ryby złote, to łzy by raz.      
    • @Wochen Ludzie marzą o wolności, by żyć po swojemu. Czasem jednak to, co miało dawać skrzydła, splata sidła. Bo wolność bez świadomości łatwo zamienia się w nowe zniewolenie.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...