Szukam człowieka

[Przemysł Ś-wiersz-cz]

Kroczę drogą, szukając człowieka
Może skrył się za zaułkiem
Może zasnął za ladą w pubie
Kiedyś odnajdę – nie będzie inaczej

Ze świecą w ręku, szukam człowieka
Błądzę ścieżkami
Nawet nie wiem gdzie szukać
Wosk stopiony cieknie po mych dłoniach

W labiryncie betonu szukam człowieka
Długo chodziłem
szukając wśród innych
Świeca się wypaliła, a ja nie znalazłem

Pełen nadziei szukałem człowieka
Wśród śladów jego
Wierzyłem że znajdę
I wtem przyszła myśl, że to tylko bajka…

W mroku dnia szukałem człowieka
Długo czekałem, długo łudziłem
W końcu poszedłem
Własną ścieżką – straciwszy nadzieję.

[Pan_Biały]

szukajcie a znajdziecie. ostatnia strofa ok

[Judyt]

(: fajnie się czytało i myślę, że
to treściowo dobry tekst
jak na te czasy, chociaż puenta
taka pesymistyczna
popraw sobie " nadzieji"
płoniaście J.

[lalkabp]

bardzo podoba mi się ten wiersz ale za jasno dałaś-eś do zrozumienia o co chodzi ale naprawde jest ok:)

[Przemysł Ś-wiersz-cz]

Przekaz jest jasny, ponieważ i czyn był jasny. Podobno jeden z filozofów (bodajże był to jeden z cyników, Diogenes - ten od beczki, ale dokładnie nie pamiętam) kroczył po mieście z latarnią, wołając "szukam człowieka" (wersja łacińska: hominem quaero).
Ale z tym wiąże się też pewna angdota z mojego życia. W liceum, do którego uczęszczałem, mój nauczyciel od fizyki (skądinąd człowiek wyróżniający się w swych zachowaniach i pomysłach) powtórzył to samo w czasie przerwy, błądząc ze świeczką po korytarzach i z przyklejonymi do siebie transparentami z tymże hasłem. Nie pamiętam, czym się kierował wtedy, zdaje się, że to było po śmierci kogoś znanego...

W każdym razie wspomnienie zostało i to pod jego wpływem napisałem ten wiersz.

[Jadwiga_Graczyk]

Podoba się wiersz, pozdr +

[Judyt]

ano to fajnie
potwierdzam to był Diogenes:
'cokolwiek czynisz, czyń rozważnie
i zawsze spoglądaj na cel' zapisałam
to niegdyś w pamiętniku (:J.