apokalipsa

[bruno seping]

stoi Pan Bóg elegancki
nad makietą losów
strzepnął łupież z marynarki:
spadły gwiazdy meteory
włos z komety

babilon wielki -
pierwszy kamień w nierządnicę

stos kamieni
w miękkie niebo
w miękką żyzność atmosfery
fajerweki gromki (aplauz)
burza szmerów i bajerów
efektowny zawał świata
jak zwał tak zwał
jednolicie i ex aequo
napęczniały wszystkim oczy
wsiąka światłość ze światłości
błysk w źrenice
cień w zenicie
ni to bizon ni to puzon
grzmi jak trąba
głosik z nieba:

ej riebiata nie ma bata
oto nadszedł koniec świata
więc bez zbędnych ceregieli
ręce do góry
nogami do przodu
amen

i od razu powstał bogobojny
las rąk nóg busz
już żegnają się z padołem
baran z owcą krowa z wołem
nagle w tłumie feniks -
pan bush -
w czyn wcielony prometeusz
drze się:

ludzie stójta
zara zara
nie jesteśmy tu bez broni


i świat walczy z terroryzmem

absurd z futuryzmem
nudyzm z rasizmem
chaos z chuizmem
baba z bacą się jebacą
nawet koń kobyłę pcho
na bitwę pod
megiddo

[Jan Keks]

Nie wiem co bierzesz ale wyrzuć to świństwo ;-)






wiersz czyta się ciekawie zaskakujesz każdym wersem i urzekasz klimatem spod strzechy co w zestawieniu z powagą sytuacji daje ciekawą miksturę ;-)

drobna uwaga in minus to rymy częstochowskie pod koniec.

pozdro kex

[wanesa_ciska]

Przerysowany obraz naszej rzeczywistości , tylko nie wiadomo czy sie śmiać czy Płakać ,że wskazaniem na to drugie niestety .........

[Joanna eM]

Przyciągnął mnie tutaj tytuł...
Początek zapowiadał się ciekawie, jednak końcowa strofa mnie poraziła i rozczarowała.
Dosyć groteskowo.

[bruno seping]

no właśnie o to chodziło na tym końcu, żeby zniszczyć wszystko goteską, absurdem i beznadziejną sprośnością. to celowe. taki koniec wiersza jak i koniec świata:)