Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ogród pełen Boga


siedzę w mroku
cisza przeraża
rozmawiam z Bogiem
dziękuję narzekam proszę
odpowiedzi pustka
nie doradzisz mi
zimno miętowej herbaty
umila rozmowę
widzisz przecież jak
się śmieję płaczę
dlaczego milczysz
nie nie słuchasz
poruszyły się listki malin
teraz wiem że jesteś
tu ze ze mną

Opublikowano

Dziękuje Droga Krysiu za podzielenie się swoja refleksją,wczoraj napisalam go w ogrodzie ,ale ktoś posprzątał po mnie i zostało to ...co w głowie ..!
Sama bardzo żałuję....ale hmm...!
Napisałam kiedyś wiersz "Jest" -a w ostatnim konkursie ma całkiem dobrą poczytność ,a czasowników nim co nie miara!
Całuski!

Opublikowano
siedzę w mroku
cisza przeraża
rozmawiam z Bogiem
dziękuję narzekam proszę
zimno miętowej herbaty
umila rozmowę
widzisz przecież jak
się śmieję cierpię

poruszyły się listki malin
wiem że jesteś


taktobym jeśli to ma być rozmowa
"odpowiedzi pustka
nie odpowiesz mi"
"dlaczego milczysz
nie nie słuchasz" -te słowa są zaprzeczeniem rozmowy
natomiast w takiej postaci w poruszonych listkach malin można dopatrywać się odpowiedzi
ale to tylko moja sugestia wiersz Twój
pozdr.
Opublikowano

Aniu świetny tytuł! cały nasz świat jest takim właśnie ogrodem pełnym Boga tylko trzeba umieć Go w nim odnaleźć
ps. najpierw pomyślałem że olek ma trochę racji ale doszedłem do wniosku że na początku mógł "milczeć" bo przecież musi być czas zanim nauczymy się "usłyszeć" choćby w najmniejszych drganiach listków
szcuneczek

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dziękuje Poblasko za czytania i za...!
Rozczytałeś wiersz ,cieszy mnie to ...nawet nie wiesz jak bardzo!
Serdeczności!
Ania

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Chciała mnie uśpić samotna miłość Wilgotna i troche zła Że nie może być czystą Miała małe pretensje Drobne jak dłonie palce opuszki Walczyły o kolejność rozkosz i sen Nie mogą być jedno Nie będą przecież razem tłem Zawsze musi być jedno Rozkosz trochę brudna Żeby był spokojny sen        
    • Cześć, tak :) Jestem słuchowcem i muszę przemielić tekst przez AI, żeby jako tako wyszło. Wiem, że AI też "pisze" teksty, ale ja tego nie tykam. Teksty tworze od pomysłu do końca sam - bez żadnej pomocy. Zapraszam na mój kanał na youtube, ostatnio trochę wrzuciłem, niektóre myślę mogą być dobre.
    • Zapraszam na youtube do wysłuchania piosenki:   Odeszła przechodząc w wspomnienie Jak bez złudzenia dzień żegnana Nie sączą się krwi strumienie Blizna gojąca wciąż jednak rana   Oczu blask jak gwiazd płomienie W sekundzie jednej przerwany Odeszła a wraz z nią natchnienie Znikł głos cicho szemrany   Pozostała melodia spokojna Z nią marzenia w sercu wyryte Duszy głębia jak wino upojna Przed wzrokiem myśli zakryte   Nadzieja już nie z tobą Powiązana miłości łańcuchem Gdy inni więcej dać mogą I ciałem i sercem i duchem   Żegnaj więc i niech dobrze się żyje Tobie, mnie i ludziom wokoło Ja sobie poradzę, jakoś przeżyję Ty wpadłaś – w błędnie toczące się koło
    • @FaLcorN Dziękuję za opinie, wiersz faktycznie jest prosty i raczej oczywisty w interpretacji. Miał być przestrogą przed naklejaniem sobie łatek i kondensowaniu swojej osobowości w ciasnych określeniach. Często obserwuję się to wśród młodych ludzi, zjawisko to raczej nie jest skomplikowane ale dosyć powszechne. Zależało mi na tym żeby wiersz mógł być potraktowany jako coś skłaniającego do refleksji, a imię Konrad to uniwersalny symbol który wszyscy kojarzą. Rozumiem jednak że przez prostotę może być raczej irytujący aniżeli refleksyjny.    Pozdrawiam
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...