kloszard

[Ewa Loren]

Wiatrem wspomnienia domu
nieprzychylne podwoje serc
puszka z przeterminowaną godnoscią
nie do spożycia
chłodne oczy poza przestrzenią
zwiotczałej sałaty zczerniałych szparagów

odpadków cywilizowanego stołu
zniewolonej wolności bez złudzeń
marzeń wypranych byciem

upokorzony ciężarem wegetacji
bez prawa do istnienia
ucieka w swoje zapomnienie .

[LadyC]

podwoje serc - nieładne, bo wytarte do bólu
puszka z przeterminowaną godnością - o rety!
upokorzony ciężarem wegetacji - oj oj

Ten wiersz jest bardzo dobrym przykładem tego, jak nie pisać
Można by na nim uczyć ;)

LadyC
(bez urazy proszę - zdarza mi się, że wiem co piszę ;)

[aluna]

Dla mnie czytelne i zrozumiałe ....bardzo!
Wymowne na dzisiaj ...może na jutro i jeszcze jeszcze długo...?!
Serdecznie!