Właśnie podarłam ostatni wiersz o miłości

[Anna_Para]

Właśnie podarłam ostatni wiersz o miłości.
Trochę mi szkoda, bo napisałam w nim,
Jak po prostu zwyczajnie kocham.

Wstaję rano prawą nogą na Twoje szczęście,
Chociaż może wcale nie przyjdziesz,
Na wszelki wypadek biorę dla Ciebie parasol.

Przy śniadaniu martwię się, czy się zdrowo odżywiasz,
I, wiesz, cały dzień gadam do Ciebie,
Aż mnie wieczorem boli tył języka.

Kiedy sama jem obiad, już rozmawiamy!
O, wtedy mam większą wprawę i odpowiadasz.
Jesteś mądry i … czuły. Kocham Cię.

Wieczorami pracuję, i mało ze sobą mówimy.
Myślę tylko: no widzisz, jak trzeba pracować.
Bo trzeba pracować, trzeba i… kocham Cię.

Ale w nocy jest mi trudno z tobą rozmawiać.
Właściwie…nie rozmawiam z Tobą w nocy.
Śpisz sobie przy mnie, ja czuwam.
Głaszczę włosy.
I tak się wstydzę,
Że Cię pragnę,
Aż wstyd.
Wrocław, 2004.

[Marta Lak]

bardzo lubie taka prostote.

[Anna_Para]

Bardzo dziękuję, Pani Marto! Pozdrawiam.

[Agnieszka_Horodyska]

Czytam Twoje wiersze od tyłu, Anno, a ten jest taki szczególny!
I smutny.
Kojarzy mi się z życiem tych, którzy mają silną wiarę.
Ale oni nie byli smutni.
Pozdrawiam,
Agnieszka

[Anna_Para]

Agnieszko:

Przepraszam, że nie zauważyłam wczoraj tych wpisów.
Ten wiersz datowałam wstecznie, a powstał tej nocy, kiedy go wkleiłam na bezlimicie. Nie mogę tłumaczyć, dlaczego. On wie.

Wzruszasz mnie, jak cholera! Po co to czytasz???

Para:)