Biesiada

[Mateusz Kielan]

Jak łatwo się pogodzić ze śmiercią przy stole
i słuchać napuszonych fanfarońskich tyrad
gdy się płynie przestworem oceanu wódki.

Słowa mewy wirują, wzlatują, spadają
i kroją resztki ciszy tępymi dziobami
łowiąc narybek myśli ukrytych w głębinach.

Cienie tańczą na ścianie rozcieńczone winem
odurzone ideą raju filozofów
drżąc w obawie przed siłą glinianych skorupek.

Galaktyki atomów uciekają w nicość
same nie mogąc unieść ciężaru obcości
inne światy chcą objąć pijacką czułością.

[Pan_Biały]

musiałem zajrzeć i tu.nie rozczarowałem się