Wschód słońca na Babiej Górze...

[Jakub Michalski]

Gdy mrok jeszcze na Babiej, a ona śpi smacznie,

Staję na jej szczycie i patrzę przed siebie,

Oczekuję na spektakl, który wnet się zacznie,

A rozegra się tutaj na beskidzkim niebie.



W mroku nocy, niebo usłane gwiazdami,

Powoli szarzeje, gasząc drogę mleczną,

Gwiazdy chowa, wiatr budzi śpiący pod skałami,

Prosi ptaki o śpiewu melodię bajeczną.



Horyzont się czerwienią rozlewa powoli,

Szarość nieboskłonu w błękit zamieniając,

Pokazuje Tatry leżące w oddali,

Które ze snu nocy, też się przebudzają.



Nagle złota kula z ziemi się wynurza,

Coraz większa się robi, jak kwiat się rozwija,

Oświetlając wokół - lasy, pola, wzgórza,

Wędruje do góry, jak orzeł się wzbija.



Cień ucieka przed słońcem, chowa się w dolinach,

Wieczora czekając, po lasach się kryje,

A wschodzące słońce w tych wczesnych godzinach,

Budzi wokół wszystko, co na świecie żyje.



Ta ogromna lampa, co wisi na niebie,

By od wschodu na zachód cały dzień wędrować,

Daje ludziom ciepło, a i radość z siebie,

By wieczorem znowu za skały się schować.



I tak jest codziennie, okrągły rok cały,

Latem wstaje wcześnie, przysypia zaś w zimie,

Czy to w mroźne ranki, czy w letnie upały,

Ten przepiękny spektakl nigdy nie przeminie.


Jakub Michalski

[Michał Kosiński]

Bardzo dobry wiersz, podoba mi się niezmiernie. Mam tylko jedną uwagę: "Coraz większa się robi" brzmi niezbyt poetycko, a nawet nie całkiem poprawną polszczyzną pachnie :P

No cóż powiedzieć więcej? Ciekawy utwór o zjawiskach "ulotnych" - z których niektóre mają jednak to do siebie, że powarzają się chronicznie :)

[Sylwester_Lasota]

Piękne miejsce i piękna chwila. Niestety wiersz, w moim odczuciu, nie oddaje uroku ani jednego, ani drugiego.

Pozdrawiam.