Przegłos

[Krystyna_B.]

Marzyłam, że na zawsze zakończy się wtedy,
kiedy razem wkroczymy na ostatnią drogę;
nasze sady są nadal piękne, kolorowe.
Podziwiałeś ich urok, teraz w nie nie wierzysz?

Zbyt długo byłam bytem zależnym od Ciebie,
moje życie to suma przeszłych rzeczy, zdarzeń,
tańczą cienie i ludzie bez wczoraj, bez twarzy,
podczas nocy bez świtów tajemnic nie zgłębię.

Więc posłucham szeptu drzew, emocje przygasną
i podpowie cichy szum, jak nie krzyczeć głośno,
jak mam przetrwać mimo burz i zakwitnąć wiosną,
nauczy w zielone grać. Jeszcze nie czas zasnąć.

[ula]

wyznanie cichutkie, na paluszkach.. bardzo liryczne, a rymy subtelne i nie rzucają się w oczy, to dobrze

cieszę się, że zajrzałam:)

[Baba_Izba]

Bardziej mi się podoba, niż bardzo.
Podzielam w pełni opinię Uli.
Bardzo piękny wiersz.
Pozdrawiam
- baba

[Mirosław_Dębogórski]

Ja też. Miłego...

[teresa943]

podoba się subtelność wyrażonych uczuć

serdecznie pozdrawiam :)

[Jan Neck]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tu aż mnie ciary przeszły po plecach... Bardzo ładny wiersz.

[Judyt]

urokliwie się przedziera(:J. płoniaście

[Krystyna_B.]

Dziękuję, bardzo dziękuję za komentarze, za takie miłe słowa.
To największa przyjemność dla autora, zwłaszcza, że ja próbuję pisać od niedawna i towarzyszy tym próbom tysiąc wątpliwości.
Pozdrawiam wszystkich z uśmiechem :)))

[Judyt]

niektórzy piszą bardzo długo i towarzyszą im wątpliwości również więc myślę sobie
nie przejmuj się Krystyno B.(:J. płoniaście