Pogłos

[Krystyna_B.]

Nigdy nie jest na zawsze, opuszczamy sady,
choć wabią wciąż zapachem, smakiem, kolorytem,
czas dzieli się na drzazgi, na tysiące igieł;
gdy teraz trwać przestało, dawniej nie potrafi.

Ten, kto w domu zostanie, chociaż niby odszedł,
nie musi być dla bliskich tylko smutnym cieniem,
niech wesoło zatańczy zajączkiem na ścianie
i zaszemrze w pamięci jak przeczucia podszept.

Może zdoła przeniknąć przestrzeń domowników,
jeżeli tak jak wtedy przewinie się ciepłem,
będzie tym, co najlepsze, z tego co już przeszłe,
wytchnieniem, jasnym błyskiem wśród mentalnych dryfów.

[wanesa_ciska]

Cieple ,nostalgicze wspomnienie miejsc naszego pochodzenia ,dziecinstwa
które bez wzgledu na wszystko ,jest gdzieś w nas ...

[Jędrzej Jedliński]

Dzisiaj ...taki dzien...,ze ten wiersz to dla mnie ...!
pozdrawiam...J.

[Krystyna_B.]

Ten wiersz, zamiesciłam w przeddzień urodzin mojej mamy, i dwa lata po jej odejściu. Napisałam go dopiero wtedy jak uporałam się z bólem, żalem... po przemyśleniu tego, co nieuchronne. Zatrzymałam "na zawsze", moje zawsze, najpiękniejsze wspomnienia... ciepło tych wspomnień pomaga mi nadal w najtrudniejszych chwilach...