modlitwo moja

[janusz_pyzinski]

modlitwo moja przeporanna
nie ta której mnie matka uczyła
nie ta z książeczki do obrazka
nie ta z klęczników anioła

modlitwo moja z ptakiem wniebowzięta
i wracająca z paciorkami rosy
jak ciebie nazwać gdy gwiazdami świecisz
niby wiecznymi lampkami przed ołtarzem nocy
kiedy świat zasypia w kadzidle maciejki
i kiedy się wybudza z dzwonieniem konwalii
modlę się z najmniejszym nawet kwiatkiem polnym
który mi najlepszym jest nauczycielem
pokory cierpliwości we wrastaniu w skałę

jak cię rozumieć pośród mowy zwierząt
i jak odnaleźć w padającym śniegu
czy w ciszy odwiecznie milczących kamieni
znających siłę milczenia i ciszę siły kosmosu

modlitwo moja z zasuszonych ziaren pożniwnego wieńca
w którym ukryły się słowa polnego różańca
i prostota pługa na drodze do szczęścia
z upuszczonej przez skowronka struny
dźwigającej ciężar sacrum i profanum
prawdy niebiańskości ziemi
ze skrzypienia szeroko otwieranych ramion
z panoramy słońca na tafli jeziora
z szumu tataraku i śladów stóp odciśniętych w piasku
kiedy świt myje zaspane oczy okien
bez słów niepotrzebnych i gestów przemocy

jak ciebie pojąć jak cię nazwać
i jak się modlić by cię rozumieć
i jak upadać by umieć się podnieść
dźwigając w omdlałych ramionach
upadłość dziesięciu przykazań
jak cię umieć słuchać pod amboną lasów
z której najmocniej Bóg przemawia

tu dopiero słyszę najszczerszą modlitwę
i tam zaczynam rozumieć sens życia
wszystkiego co kiedyś On stworzył i stwarza

z wysokości bezruchu ptasich skrzydeł
maleńkie konfesjonały kościelnych wież
mienią się pychą w sieciach pajęczyn
żywej wciąż jeszcze nekropolii świata

a ja się modlę każdą ciszą
dzielącą krzyk upadków i echo podniesień
dom z którego wychodzę jest moją modlitwą
do którego wracam po dobrym uczynku

modlitwo moja całodniowa
pijąca z pszczołami nektar z pucharów goryczy
przed i podeszczowa z horyzontu tęczy
za którą Pan swe oblicze schował
widzę Go jak schodzi po wieży kościoła
nie wchodzi do środka nie klęka
baldachim łopianu kryje Jego postać
pod baldachimem mała myszka polna
rozgryza kość nieba
i płacze bo straciła zęba

[Tali Maciej]

przegadane
od połowy już się nie chce czytać
pozdrawiam

[Agata_Lebek]

Żeby miał siłę podobną do tej z utworu "dziękuję" trzeba przy nim jeszcze posiedzieć...
Zbyt duża objętość tekstu zagłusza przesłanie i może czynić Czytelnika znudzonym.
Myślę, że wiem jaki efekt chciałeś osiągnąć.
Mam ochotkę popracować nad tym wierszem, ale nie wiem czy chcesz ? ;)
Pozdrawiam.

[Ruffle_puffle]

Nie jest tragicznie. Są lepsze i gorsze momenty. Czy za długie - nie wiem. Dla mnie może być.

[Martyna B.]

klimat nieco "święto-franciszkański", no i ciut przydługo. Podoba mi się natomiast "świat zasypiający w kadzidle maciejki". Końcówka płytka, coś nie pasi, zgrzyta... polna myszka ze stratą uzębienia na skutek rozgryzania kości nieba? No z tym to poleciałeś...Wiersz mnie nie uskrzydlił, choć ma zadatki. Powycinaj i sklej ponownie, bo ze względu na niektóre fragmenty szkoda byłoby zmarnować...
Pozdrawiam