Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

odrealnione


Rekomendowane odpowiedzi

między granicą upadku a wzniosłości
zawieszone ciężkie ramię odpowiedzialności
skrucha faluje tylko pomiędzy odrealnionym idealizmem
zbyt daleko by się zbliżyć do sedna sprawy
zbyt usilnie by samospełnienie dokonało się

zataczasz za małe kręgi
otwierasz za wąsko oczy
by dostrzec zaniedbanie intelektualne
by wykryć przedsmak totalnego otępienia zmysłów

nie masz czego szukać na tym świecie
gra skończyła się z chwilą
gdy
powiedziałeś jej, iż miłość nie była tą prawdziwą
iż patrząc w jej oczy szklane nie czujesz ciepła

zapadka osiągnęła cel
krew wrzeć już nie będzie
falująca rozkosz wnętrzności zalewać też

potępienie nadto łagodnym wyrokiem sądu
kres szczęścia na wieki
ot co

Odnośnik do komentarza
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Zazwyczaj każdy poeta szuka Muzy, a że to "zdjęcie".. to tym razem złapałem szerszy kadr. Masz rację, inaczej wyszło. Puenta przesunęła się w stronę moich pragnień: odnaleźć Ją, siebie i natchnienie. Dziękuję za komentarz, pozdrawiam, Kornel
    • @Leszczym A ja myślę że ... Bożena spojrzała szerzej, z racji tego iż jej umysł był wolny od "emocjonalnych doświadczeń" autora podeszła do tego obiektywnie wychwytując między "wersami" nadzieję... Zresztą ja też widzę .. 
    • wszyscy chcą przysiąść na umowną chwilę noc nie zmrużyła oczu   mruczy kot w nadmiarze myśli głaszczę każde niewypowiedziane słowo   psy szczekają na spóźniony pociąg
    • @FaLcorN Jeśli mogę się wtrącić...( w sumie i tak się wtrącam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      ) Mi osobiście pierwsza wersja "zamknięcia" wiersza - uruchomiła wyobraźnię. Była lekka, nostalgiczna ... słodka... Łatwiej było się przenieś. ze świata z betonu w świat który jeszcze jest ...ładnie zwróciłeś "nam" ludziom uwagę że . Trawa, biedronka i jeża oblicze to jeszcze nasz wspólny spacer po tym świecie..  
    • Nie trzeba zaraz w tańcu się zatracać, lecz ponad plejady wznosić się wypada. Po nieboskłonie delikatnie hasać, co chwila wznosić się, aby znów opadać. A gdy się niebo rozedrga rytmicznie i wszystkie wozy pognają w nieznane, powoli wracać do koronek ślicznych, słysząc szept czuły: "Ty moje kochanie". Słodkie znużenie każe się przytulić, do miłych wzgórków tiuli i koronek, aby z blaskiem Wenus w drogę wyruszyć, poznawać piękno, wręcz dla nas stworzone. Spod nóg uciekają gwiazdy drogi mlecznej, oznajmił zorzą nadejście poranek. A my powracamy z przestrzeni bezkresnej, słysząc czuły szept "Ty moje kochanie". Urokliwy szept słów zaczarowanych sprawia, że doba staje się sukcesem. Perfekcyjna praca niby opętany, do kochanych słów - gnasz stale się śpiesząc.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...