PROLOG mojej baśni :) "Serce w czas niedowiezione"

[adolf]

Historie o średniowiecznych dworach... Któż ich nie słyszał, komu nie opowiadano ich w dziecińswie? Ja pamiętam jedną. Może to anegdota była, może i bujda sklecona na szybko. Zapamiętałem ją tylko dlatego, że już w chwili jej usłyszenia wiedziałem, że nie jest to cała prawda, że ta hisotria wyglądała inaczej. Że ktoś celowo całkowicie zmienił jej wydźwięk chcąc ukryć okrucieństwo i krzywdę. Bo niby jak rozsadnie wyjaśnić bajeczkę o kucharzu, kóry popełnił samobójstwo, gdy jego potrawa na czas nie dotarła na Wielki Bal zaręczynowy w pałacu? Średniowiecze to straszny czas. Ale nie aż tak straszny. I nie tak bezwzględy. Ktoś celowo zmienił historię. Ale ja znalazłem w starych księgach jej prawdziwy bieg. Straszny. Wystarczy jeżeli powiem, że kucharz rzeczywiście się zabił, i rzeczywiście nie dostarczono na czas jego wypieku. A co było tym wypiekiem? Zacznijmy od poczatku..."


PRZEDPIEŚŃ

Po dziś dzień stoi, gdzieś w nieznanym miejscu
Gród, który kiedyś dźwigał zamki królów
Tysiące duchów i tysiące szeptów
w noc wyrastają z jego srebrnych murów
Powiada starzec, który kiedy słyszał
Jak jakiś starzeć komuś opowiadał
że te ruiny jeden raz ktoś widział
a zobaczywszy od razu oszalał.
Bo kto nieszczęście miał w tę noc jedyną
Kiedy się rzeki stroi jak cesarzy
Razem z lasami w dal, w ich głąb popłynąć
Do miejsca, które kończy wszystkie mapy
Ten pozna wszystko i wszystko tam straci,
W miejscu gdzie kamień kwitnie srebrną wodą
Gdzie dni przesypia księżyc schodząc z warty
I każde drzewo włada ludzką mową.
To tam pechowiec chcąc się na noc schować
We własnym świecie i snem się otulić
Usłyszy kroki i głos, który woła
Darmo o pomoc, skrobiąc zimne mury.
Lecz nawet mury odbić nie są w stanie
Głosu, co w sobie zimna tyle dźwiga
że się od razu w lodowaty kamień
zmienia i gaśnie. I znów go nie słychać.
I znów go nie słychać, i nie idzie dalej
Wracając znowu tam skąd kiedyś przybył
Wciąż budzi duchy, tym ich własnym żalem
przypominając wyrządzone krzywdy.
Tam nie ma echa, ono tam nie żyje
I nie ma ciszy, która ciągle płacze
Jest tylko zamek i dusze niczyje
Które tam będą na wieczność, na zawsze.

CHÓR:
Jest tylko zamek i dusze niczyje
Tak jak niczyje były kiedyś serca.
Bo kto ma serce, lecz bez niego żyje
Tego duch błądzi. Nie dosięgnie nieba.

Tam nie ma echa, ono tam nie żyje
Bo nie powtórzy echo tyle płaczu
Ile wyrządza, ten kto za niczyje
Uważa serce, nie dając go światu.

[Pajacyk000]

Świetne:) Fajny klimat, coś podobnego czułem czytając "Dziady" Mickiewicza.
Pozdrawiam:)