Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

zamykam oczy ale nie śpię
jestem gotowy
instynktownie spełnić
twoje życzenie
ty też nie możesz zasnąć
znów przeze mnie
kolejna porażka
wstydzę się tego kim jestem

"jesteś pieprzonym gnojem"

wolę gdy bijesz
nad posiniaczoną duszą
nikt się nie użala
chcę wyjść zanim odkryjesz
że nie jestem doskonały
nie umiem pokutować za cierpienia
jakie mi zadajesz

zostawiam wszystko
i ruszam przed siebie
nie chcę na zawsze pozostać

twoim niepowodzeniem

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


całkiem słusznie odebrane
pracuję w bidulu i z gimnazjalistami mam wiele wspólnego a że jestem empatą (o zgrozo!)
często myślę i czuję podobnie jak te dzieciaki którym życie wymknęło się spod kontroli bo przejęli na siebie odpowiedzialność za ratowanie osoby uzależnionej w rodzinie
mimo buntu ich droga często kończy się właśnie w bidulu

szacuneczek
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


sory, ale mam podobnie
:(

Współczuję, ale wiersza z tego wywnętrzania nie udało Ci się zrobić

właściwie wywnętrznianie nie jest moje a współczucie owszem należy się tym dla których coś chciałem w przekazie zostawić a może wykrzyczeć tymi słowami ich los
dzięki za czytanie i ślad w imieniu enablerów

szacuneczek
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ech Bernadetto a szkoda
choćbyś zdeptała i wytarmosiła przyjmę to na bary:)
za ciepłe pozdrowienia

szacuneczek
A mnie Poblasko podobasie, czytałam w warsztacie ...cosik zmieniłeś...i dobrze!
Pozdrówka!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


sory, ale mam podobnie
:(
wobec powyższego dla Ciebie f.isiu pozostaje mi ta sama odpowiedź jak dla H.Lektera

dziękuję za wizytę i wpis

szacuneczek
odczytałam, i paniałam
pracuj Pablo, aby słowo Twoje miało - moc.... niech będzie z Tobą ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @andrew   Czyta się to jak spacer przez wspomnienie - każdy obraz zatrzymuje na chwilę, ale nie zatrzymuje czasu. Piękne.  Bardzo lubię akacje :)   Ale też i wakacje. :)  Pozdrawiam. 
    • @beta_b   Życzę, abyś szła łagodnie przed siebie. Niech duch posłucha i pozwoli Ci po prostu odpocząć w tym spokoju. Wszystkiego najlepszego!
    • @Leszek Piotr Laskowski   "Czy z pustym żołądkiem twoje życie widziane też by nie zaczęło na wartości upadać?" - to ciekawe pytanie. Trafnie pokazujesz, że wiele "wielkich teorii" rodzi się w komfortowych warunkach, a prawdziwe rozumienie życia przychodzi dopiero przez jego pełne doświadczenie - z biedą, stratą i lękiem.
    • Marzenie   uwolnić się porozrywać pajęczyny rozdrapać niech krew płynie niech trzaska niech w wodę się zamienia albo w wino jak ten wiersz niech parzy w oczy kłuje z korzeniami wyrywa złe myśli w błękit nieba zamienia  
    • @Łukasz Jurczyk   Napisałeś bardzo uniwersalnie - to studium psychiki żołnierza. Czy ten fragment to pokłosie buntu w Opis? Aleksander pozwolił najstarszym i rannym żołnierzom wrócić do domu, co wywołało bunt reszty armii. Niezależnie od kontekstu historycznego, ukazany jest tu dramat żołnierza - każdego, i jest on od stuleci podobny. Okazuje się, że wybór jest trudniejszy niż rozkaz, bo wolna wola paraliżuje go - poza armią jest nikim. Słowa „w ciszy nie umiem spać” oraz ucieczka przed ciszą - to opis syndromu stresu pourazowego (PTSD). Żołnierze wybierają dalszą walkę, bo zatrzymanie się oznaczałoby konfrontację z własnymi demonami.   Bardzo ciekawe jest porównanie miłości króla do uczucia, jakim wojownik darzy „swój stary nóż”. To miłość do użytecznego narzędzia. Żołnierze zdają sobie sprawę z własnego uprzedmiotowienia, a jednak to akceptują. Wojna kradnie młodość -biologicznie ci żołnierze są jeszcze nie najstarsi, ale mentalnie są starcami. Ich serca zamieniły się w "żelazo" - stwardniały, pozbawiając ich miękkich, ludzkich odruchów. Psychologiczny, aktualny i świetny tekst! Wolność rodzi strach, Łatwiej podnieść znów włócznię. Młodzi a już starzy.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...