Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

W zaułku szatana

Poskromiciel_Piura
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Poskromiciel_Piura

Poskromiciel_Piura

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Wczoraj po stronie dobra
dzisiaj po stronie zła
niczym wojownik Jedi
poplątany umysł jego
ciemną mocą
bezsilny wobec siebie
bezlitosny wobec innych
kładę kres istnieniu ludzkiemu
zabijam bezkarnie
w zaułku szatana
znalazłem swój dom
tam chcę pozostać
tam spocząć pragnę
może po przebudzeniu
światło oślepi mnie
odrodzę się na nowo.

Grażyna_Kudła

Grażyna_Kudła

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



myślę Poskromicielu że każdy z nas kiedyś znalazł się w takim zaułku szatana
ale w takiej wewnętrznej walce dobra ze złem ważne mieć tę nadzieje "odrodzenia się na nowo" po stronie dobra
tak odebrałam Twój wiersz

pozdrawiam serdecznie
teresa943

teresa943

Opublikowano
Opublikowano

szatan nie przestaje walczyć o duszę, wygonisz za drzwi, a on zaraz wciśnie się dziurką od klucza... ważne, by o tym wiedzieć, nie uśpić czujności i nie stracić nadziei...a oto podsumowanie refleksji - "czuwajcie!"

serdecznie pozdrawiam Poskromiciela:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • lena2_
      starsza pani

      Przez lena2_ · Opublikowano

      Przejmujący wiersz...wyobcowanie w dzisiejszym świecie najbardziej odczuwają starsi... dobrze to pokazałaś:):) dobrego dnia Violu:):
    • vioara stelelor
      sen o morzu

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka Piękny, sensualny wiersz. Opowieść o romantycznej wędrówce, w której kolejne metafory są lustrami, odbijającymi niesamowitą głębię emocji.   Przewodnikiem po opisywanej rzeczywistości są doznania zmysłowe, otwierające w wyobraźni, jedna za drugą, urzekające, delikatne przestrzenie, które słowa wypełniają intensywnymi, namacalnymi wrażeniami.   Podoba mi się opis przechodzenia od twardości ziemi do miękkości piasku - jakby kończyło się coś męczącego, zaczynało coś radosnego.   Później opisywane obrazy są jak następujące po sobie odkrycia. Przeczucia i emocje konkretyzują się w tęsknocie za nieskończonością, głębią. Przyszło mi na myśl pojęcie - satori ( droga do niego wiedzie w tym tekście przez miłość). Metaforycznie - możliwe staje się do przeżycia, jako stan ducha i umysłu, jako zanurzenie w spokoju, harmonii, zrozumieniu tajemnicy istnienia. To pasuje do symboliki wody, morza.   Choć wiersz uczy także, że istnieje zawsze jakaś granica, która chroni człowieka przed roztopieniem się w absolucie. Ważne jest dążenie, zdejmowanie kolejnych zasłon, a nie cel sam w sobie, po którego osiągnięciu wszystko się kończy.   Adresat pewnie będzie bardziej, niż szczęśliwy, po przeczytaniu. A budzik? Trzeba znaleźć największy oraz najcięższy młotek w domu i przykurzyć mu w łeb.;)
    • Alicja_Wysocka
      Senne wody lanie

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @APM 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Oko w zimnym rosole zastyga, ech, te sny... :)
    • Alicja_Wysocka
      zakrzywienie

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       To jest jakiś pomysł, tylko trudniej się z nim zmierzyć :)
    • lena2_
      ukojenie

      Przez lena2_ · Opublikowano

      tyle spraw tyle słów tyle miejsc czeka na nas w kolejnej dobie ale z czasem dojrzewa myśl że już pora rozgościć się w sobie    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...