Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

między 198 a 199 stroną książki
uschnął nam ogród

a przecież mieliśmy zakwitnąć
obiecuję to sobie co wiosnę

i za każdym razem
wyrywam z korzeniami
latarnie

jeśli wschód nie wzejdzie
jest na co czekać
ja
nie ma
ty
nie ma
jest czekać

nie wiem które bardziej
boi się świetlików

wypełnisz mnie
jak zapach książki

jeśli przyjdziesz
przestanę przygryzać wargi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




momentami cudujesz formą/gramatyką, zostawiam wolną wariację, jako alternatywę dla kilku momentów; może się przyda, a wierszyk ciekawy, taki.... świeży, subtelny, wiosenny



między 198 a 199 stroną książki
usycha ogród

a przecież mieliśmy zakwitać
obiecuję każej wiosny

i za każdym razem
wyrywam z korzeniami
latarnie

jeśli wschód nie wzejdzie
jest na co czekać
ja
nie ma
ty
nie ma
jest czekać

nie wiem które bardziej
boi się świetlików

wypełnisz mnie
jak zapach książki

jeśli przyjdziesz
przestanę przygryzać wargi
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




momentami cudujesz formą/gramatyką, zostawiam wolną wariację, jako alternatywę dla kilku momentów; może się przyda, a wierszyk ciekawy, taki.... świeży, subtelny, wiosenny



między 198 a 199 stroną książki
usycha ogród

a przecież mieliśmy zakwitać
obiecuję każej wiosny

i za każdym razem
wyrywam z korzeniami
latarnie

jeśli wschód nie wzejdzie
jest na co czekać
ja
nie ma
ty
nie ma
jest czekać

nie wiem które bardziej
boi się świetlików

wypełnisz mnie
jak zapach książki

jeśli przyjdziesz
przestanę przygryzać wargi


dziękuję, rozważę sugestie. ale czy wiosenny? nie za bardzo :)
pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




zastanawiam się nad numerami stron czy to jakaś ukryta symbolika
dobrze czekać jeśli warto a chyba tak biorąc pod uwagę zakończenie

pozdrawiam

z życia wzięte, po prostu skorzystałam ale to nie jest istotne jeśli chodzi o odczytanie wiersza (dla autorki jednak jest wartością sentymentalną ;)
warto warto.
pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




zastanawiam się nad numerami stron czy to jakaś ukryta symbolika
dobrze czekać jeśli warto a chyba tak biorąc pod uwagę zakończenie

pozdrawiam

z życia wzięte, po prostu skorzystałam ale to nie jest istotne jeśli chodzi o odczytanie wiersza (dla autorki jednak jest wartością sentymentalną ;)
warto warto.
pozdrawiam

tak czułam z tymi numerami
ja też przywiązuję wagę do czasem nawet nieistotnych szczegółów których ranga rośnie
w zależności od...
cieszę się że warto

pozdrawiam
Opublikowano
jeśli wschód nie wzejdzie
jest na co czekać
ja
nie ma
ty
nie ma
jest czekać

nie wiem które bardziej
boi się świetlików

wypełnisz mnie
jak zapach książki

jeśli przyjdziesz
przestanę przygryzać wargi


wiesz, jakie to dla mnie? "jest czekać"... nadzieja... tak! trzeba czekać, uczepić się tego czekania jak ch..."wypełnisz sobą zapach książki"... to jest super! i chyba ma związek z nr stron tak istotnymi dla Autorki;
bardzo misie, oj bardzo :)

serdecznie pozdrawiam
Opublikowano

z numerem stron, z ogrodem między nimi, z książką ;) bo ja lubię się przytulić do książki ;) i chłonąć jej zapach, książki pachną w taki magiczny sposób.
dziękuję i pozdrawiam

Opublikowano

dla mnie numer strony nie ma nic do rzeczy. wskazuje tylko, że była to gruba książka ;) ;) ;)

bardzo porządny początek i tak ogólnie wyróżnia się ten wiersz tu i teraz, więc już nie musisz
szaleć z enterami, choć wiem, że masz taki zwyczaj ^

zakończenie jest natomiast brzydkie, takie byle ino ;]
si ju, angie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • Cień

       

      Co można znaleźć w tym pojęciu? Pozornie niewiele. Nie będę pisał tu o tym co kto myśli i rozumie pod tym słowem ale co dla mnie stanowi lub jak na mnie wpływa. Cień to może być przesłonięte światło słońca, coś ciemniejszego w przestrzeni za oświetlonym przedmiotem. Powietrze wraz ze swoją właściwością wynikającą ze składu chemicznego i fizycznego etc. jest rzadsze od oświetlanej, gęstszej materii przedmiotu. Można powiedzieć, że wnętrze materii przedmiotu jest ciemniejsze niż powietrza, jako przedmiotu analizy. Można zaryzykować i powiedzieć, że cień bez światła nie istnieje. Pójdę dalej i określę cień jeszcze inaczej: ani światło ani cień nie istnieją bez podmiotu, który również jest materią, a więc przedmiotem nie tylko rozważań. Podmiot dostrzega to zjawisko pod warunkiem, że jest zdrowy, tzn. posiada zdrowe oczy. Jeśli podmiot traci źrenice zapada w nim ciemność. Źrenice – małe otworki w gałce ocznej za szklistą powłoką, przez które wpada światło. Jest to jedyne miejsce w ciele człowieka przez które wpada światło, jest pełne cienia, o bardzo małej powierzchni otworu. Jeśli człowiek zostanie pozbawiony wzroku wskutek nieszczęścia (stanie się ciałem „doskonale” czarnym), jego jaźń zacznie przebywać w ciemności lub w najlepszym razie, przy wykształconym umyśle (notabene dzięki zdolności widzenia) w świecie obrazów z pamięci lub fantazji. Z czasem i jego pamięć, i fantazja będą się zacierały, i rozmazywały, aż przywyknie do kalectwa. Jak wspomniałem nieco wyżej, światło fizyczne wiąże się niemal bezpośrednio ze światłem umysłu, a więc cień jest raczej czymś gorszym w tej kształtującej się powoli hierarchii. To pojęcie nie tylko z zakresu estetyki tj. nauki o pięknie ale również etyki – nauki o zasadach postępowania. Im więcej cienia tkwi w danym podmiocie tym trudniej będzie dokonać danej osobie właściwych wyborów z zakresu choćby konfliktu etyczno-estetycznego. Nie bez powodu łącze tu pojęcia cienia i ciemności, co wydaje mi się pewnego rodzaju podświadomą konsekwencją. Taka domniemywana osoba, zupełnie abstrakcyjna, nie zauważy, że jeśli ktoś nie powiedział jej, iż ładnie wygląda to znaczy, że tego nie zauważył i może poczuć się urażona, podczas gdy w rzeczywistości, to ta osoba rzekomo mało spostrzegawcza może się poczuć urażona podwójnie: bo ktoś taki nie zauważył, że ona zauważyła ale pozostawiła to bez komentarza, ale czuje się lepsza moralnie i ma za złe poprzedniej powierzchowność i niedocenianie jej piękna wewnętrznego czy kultury. Taka sytuacja wywodzi się z cienia, ciemności, nikłego światła. Na czym polega cień takiej sytuacji – pozornie na wyrządzaniu krzywdy sobie nawzajem, z powodów błahych i nie ale w istocie na tym, że taka właśnie rzeczywistość może (i najczęściej tak się staje) zachwiać prawdą, czymś istotnym właśnie. Cień moralny, cień duszy, ciemność etyczna, mrok duszy ludzkiej. Mrok duszy ludzkiej jest następnym stopniem cienia, głębszym niż wyżej zaznaczone, odnoszącym się do etyki i moralności. Wyraźnie odczuwalna ciężkość duszy, ciemność, ciężar gdy sumienie jest wrażliwe, co estetycznie rzecz ujmując, w fantazji może odzwierciedlać się ciemnością we wnętrzu klatki piersiowej. Mroki duszy, rozmaite cienie od tych najgorszych do tych najsubtelniejszych lub lepiej od tych najniebezpieczniejszych… gdzie zło przyciąga mrok, a mrok przyciąga zło. Ciemność gromadzi tych, którzy pragną ukryć zakrwawione zbrodnią dłonie i twarz przed światłem sprawiedliwości, przed wzrokiem drugich; bo czy zbrodniarz jako jedyny posiadając wzrok nie miałby władzy nad tymi, których go pozbawił? Wielu pozbawia ludzi światła i pogrąża w ciemności umysłowej aby w końcu zabrać im światło słońca – gwiazdy i pogrążyć w mroku wiecznym. Mroczne „zwycięstwo”. Także w samej mgławicy spiralnej naszego systemu gwiezdnego więcej jest cienia i ciemności kosmicznej niż światła. Miliardy małych błyszczących punkcików na nocnym niebie to zbyt mało aby uznać, że gwiazdy są czarne. Cień to niedoskonałość światła słonecznego. Cień to kara ale i nagroda, ulga w trudzie pracy, znużeniu od palącego słońca. Cień to cierpienie, bo kto cierpi również szuka cienia, a nawet mroku aby tam dokonać na przykład samobójczego zejścia. Cień to rozpacz. Cień to czerń. Człowiek umierający, chory, podobnie zwierzętom, szuka ustronnego, ciemnego miejsca, gdzie mógłby w samotności odejść z padołu łez i bólu, na zawsze. Nie lubi gwaru, tłoku, zabawy. Barwy świata męczą go i przygniatają bardziej niż cisza, cień czy pustka. Usycha w cieniu przewiewnym trawa polna… .

       

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach

  • Popularne aktualnie



×
×
  • Dodaj nową pozycję...