sprawa dla reportera

[pawel13]

kurtyna podnosi się i opada co chwilę – na scenie
nie ma nikogo. widownia opustoszała. gong odzywa
się równo, co dwadzieścia pięć minut. stróż zasnął
zalany w cztery dymy – wychodzę i wiem, że już

tu nie wrócę. samochody stoją w długim korku: puste,
pozamykane. na tylnych siedzeniach gotują się kanapki.
okna i drzwi w domach zabito deskami. pytania rodzą się
same i wychowują się same jak córka stróża,

który nie do wytrzymania, ale teraz nie mam nikogo
poza nim – nie uzyskam odpowiedzi. nad głową
kursuje samolot – córka z dyrektorem teatru siedzą
za sterami; zrzucają ulotki z warunkami kapitulacji:

pytania panów są źle sformułowane; wywołamy
burze, by wygonić was, sprowadzimy kierowców,
kobiety z siatkami. i jeszcze jedno: panie pawle,
punkciku, pan już tu nie wróci – to jest dopiero

początek.

[Bernadetta1]

dla mnie proza rozbita na strofy...pozdr.

[pawel13]

jestem gotów dyskutować. bo:

1) zawiera typowe środki dla utworu poetyckiego:

- rymy wewnętrzne, nieregularne, np. opada - opustoszała

- paralelizmy, m.in. pytania rodzą się
same i wychowują się same

- utwór jako całość jest metaforą

- elipsy

2) koncept i konwencja oniryczna (impresyjność)

[Filantropia fal]

nawet niezły ten wiersz:)

mówiłeś, że trafiam na Twoje słabe. Ale ten jest okey.
chociaż fakt, może ciut zbyt sprozaizowany.

Te w Tyglu też nie były złe. Czytałem ostatnio.

Pzdr,
Rafał

[pawel13]

:) cieszę się ;)