W poszukiwaniu istoty tworzenia

[Piotr Muc]

Rozdarte serce, pełne miłości…
Poszukiwanie istoty tworzenia i prawdy…
Kim jestem?
Mesjanizm – bezsilność,
Choć patrzę,
Gdzie oko nie sięga.

Pragnienia, które trudno wytłumaczyć…
Proste serce, które trzymam w dłoni…
Opisuję, co człowiek od dawna powinien zrozumieć.
Widzę, choć nie wiem dlaczego…
Cierpię, bo to uwalnia i łatwiej zrozumieć.
Kocham – czego nawet pokochać nie warto.

Może to głaz, który stanie się chlebem?
Ktoś w twarz mnie uderzył,
Będę milczał.
Gdy rzuci chlebem, pozostanie mogiła.
Łzy wtedy me gasną i miecza dobywam.
Otwieram, co już otwarto.
Zwierzam się i jestem nagi…

Chcę uwolnić, choć człowiek pragnie uwięzi.
Szukam i szukać będę – patrzę i myślę.
Chcę pisać aż ukoję swe serce.
Bo pytań wiele a odpowiedź tylko jedna.
Może kiedyś ją znajdę, dlatego piszę.

Kto zna odpowiedź, niech przemówi,
Bym nie błądził i szukał drogi.
W mroku życia się poruszam, bo słońce ktoś gasi.
Chcę poznać rękę, która to czyni.
Czy muszę umrzeć by poznać prawdę?

Nieraz umieram i patrzę śmierci w oczy.
Jest bezsilna, bo to proza życia…
Skomlę w bezruchu szukając źródła.
Tętno wzrasta do granic i myśli pragną się uwolnić
A serce modlitwę prowadzi.
Słabość mnie ogarnia, gdy zostaję sam
A życie pyta o drogę…

[Michał Gomułka]

Istotnym, może najlepszym nawet elementem tego wiersza jest szczerość.

Pierwszą zwrotkę postrzegam jako najlepszą... dwa pierwsze wersy, to jakbym słuchał tekstu Comy... Podoba mi się.

Dalej nie jest zbytnio atrakcyjnie. Być może zamierzyłeś sobie taki styl - wers i kropka - myśl i dalej. Ciężko znaleźć jakieś metafory, przerzutnie. W zasadzie to wiele z tych wersów można określić jako "złote sentencje". Myślę, że jest dość niebezpiecznie blisko banału, ale na szczęście jeszcze, jeszcze...

Ogółem interesująco, nieźle, ale zważ na powyższe.