Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

pewnie już nie pamiętasz

czerwiec odganiał komary
przypiekał niebezpiecznie entuzjazmem
budząc z letargu uśpione dłonie

grzywka pachniała od spojrzeń
czy od rozgniecionych truskawek

pod powieką
przełamane na pół dni rodziły się na nowo
gdy w zagnieceniach sukienki
sprawdzałeś świeżość maków

zanim klepsydra przesypała się do końca
rozczesałeś fryzury dmuchawcom

Opublikowano

Jak zwykle u Ciebie fajne pomyślenie, ale mam dwie uwagi

1. [quote]gdzieś między oddechem
wiatr rwał na strzępy spojrzenia



Cienkie, przenoszone.

2. Ujednolić czas akcji (coś Ty masz z tymi czasami) - sierpień, maki, dmuchawce to wyłącznie maj/czerwiec. Że niby całe lato ? Przeszkadza w czytaniu. Ale poza tym świetne miejsca
[quote]pod powieką
dni przełamane na pół rodziły się na nowo
gdy w zagnieceniach sukienki
sprawdzałeś świeżość maków

zanim klepsydra przesypała się do końca
rozczesałeś fryzury dmuchawcom
Z początku też fajnie, tylko ten sierpień z makami..;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



jest taka reklama z sukienką (bodaj niebieską) w tortowe ciastka
ta sukienka jest pewnie w maki, a noszona w sierpniu
zresztą "sprawdzanie świeżości maków" to i tak znów pretekst, żeby podnieść poziom feromonów:)))

szacuneczek
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Cienkie, przenoszone.

2. Ujednolić czas akcji (coś Ty masz z tymi czasami) - sierpień, maki, dmuchawce to wyłącznie maj/czerwiec. Że niby całe lato ? Przeszkadza w czytaniu. Ale poza tym świetne miejsca
[quote]pod powieką
dni przełamane na pół rodziły się na nowo
gdy w zagnieceniach sukienki
sprawdzałeś świeżość maków

zanim klepsydra przesypała się do końca
rozczesałeś fryzury dmuchawcom
Z początku też fajnie, tylko ten sierpień z makami..;)
no super ze czuwasz...czyli zmieniamy na wiosne;) hahahhh A z czasmi faktycznie cos nie tak:)pozdr.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



jest taka reklama z sukienką (bodaj niebieską) w tortowe ciastka
ta sukienka jest pewnie w maki, a noszona w sierpniu
zresztą "sprawdzanie świeżości maków" to i tak znów pretekst, żeby podnieść poziom feromonów:)))

szacuneczek
Pablo :) Ty sie ze mnie nie nabijaj hahahhha.nie- zmieniamy na czerwiec:)pozdrówki

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Adę wagina rani - gawęda
    • Ezra i cna Kaja - kanciarze
    • @Migrena   Ten utwór to niezwykle gęsta, filozoficzna próba przepisania mitu o stworzeniu świata na język fizyki, egzystencjalizmu i czułości.  Odwracasz tradycyjną wizję Genesis. Stworzenie świata nie jest tu triumfem światła, lecz „popełnieniem siebie” - rodzajem ontologicznej pomyłki. Doskonała nicość - zanim powstał świat, panowała pełnia, która nie potrzebowała świadka ani odbicia. Czas i przestrzeń nie są darami, lecz objawami „zużywania się” wieczności. Materia jest tylko „opóźnieniem rozpadu”. Pojawienie się człowieka w wierszu jest przedstawione jako coś niemal nielegalnego - „coś, co nie powinno mieć oczu”. Nasza świadomość to „rysa na nieskończoności”.    Najważniejszy moment wiersza, gdy sugerujesz, że w bezdusznym mechanizmie wszechświata pojawia się coś, czego „nie przewidziała żadna stała” - Czułość. Kiedy dwie skończone, śmiertelne istoty uznają się za „konieczne”, nicość traci swoją potęgę - przestaje być jedynym punktem odniesienia.   "Jesteśmy jedynymi bogami, których stać na luksus umierania" - to paradoksalne stwierdzenie - bogowie (wieczność) nic nie ryzykują, więc ich istnienie jest „tanie”. Nasze istnienie ma wartość, bo ryzykujemy wszystkim.   Proponujesz fascynującą, odwróconą teologię: "Może więc Bóg, nie jest początkiem. Może jest skutkiem."   To człowiek, poprzez swoją zdolność do nadawania znaczeń, „stwarza” boski pierwiastek w pustym kosmosie. Wiersz kończy się bardzo konkretną wskazówką: sensu nie znajdziesz w biologii („w neuronach”) ani w wielkich teoriach. Sens jest międzyludzki. Jesteśmy „błędem” w idealnej ciszy wszechświata, ale to właśnie ten błąd sprawia, że światło w ogóle ma po co płonąć.   Mocny i świetny tekst, dużo pięknych metafor i jeszcze więcej filozofii, w tym  koncepcji ex nihilo.  Fascynujący!    Pozdrawiam. :) 
    • @EsKalisia Fajne :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...