Umrę, więc żyję

[Dominik Pisarski]

Doskonałe są proporcje życia:
Ma się ono do mroku
Jak szept to głośnego wycia,
Jak świt pochmurny do mandarynkowego zmroku,
Ja jeden grosz wdowi do wagi Świętego,
Jak komedia wesoła do dramatu smutnego.
Nieznane są wyroki losu,
A zbadane te, co przeżyte...
Marna pociecha...
Gaśniemy jak blask w mroku
I tylko pamięć zostaje zalana żywicą.
Teraz będzie spokój! Dość nawałnicom!
A spokój i cisza - w zamkniętym oku,
Z grudką ziemi w dłoni
I łzawym śladem na skroni.

Ile młodości naścina kosa?!
Fakt, młodość tłusta...!
Boli ta prawda, że lepszy młody kwiat
Od zwiędłego chwasta.
Bo któż nie lubi młodości?
Uwielbiają ją bogowie,
Hołdują młodzi,
Ze łzą wspominają starcy.
Więc i śmierć chce urwać skrawek
Z tej aksamitnej tkaniny, jeszcze niestartej.
Doprawdy - dziwne są wyroki losu -
Wczoraj szczypta szczęścia,
Dzisiaj kielich patosu.
A kiedy łaskawie zamkną się oczy
I bystrym błyskiem rozerwą łańcuch,
Wszystko na skraj drogi zboczy
I zatańczy tam w nieludzkim tańcu.

[Dominik Pisarski]

Dlaczego zarzucasz mi zbyt wiele porównań? Są wiersze (ocenione przez znawców), które są zbudowane z samych porównań i są oceniane jako dobre, a więc ja - prosty człowieczek nie mam sobie nic do zarzucenia. Co do rymów gramatycznych - ubolewam. Trudno jest znaleźć pasujące niegramatyczne rymy do niektórych słów i jednocześnie zachować sens wiersza. Mój słownik jest bardzo ubogi. Co do tropu proporcji życia i śmierci - polecam poszukać tu ironii i może coś się znajdzie. A jeśli wiersz jest kulawy to bardzo mi przykro - w każdym razie jest od serca, a nie wrzucany na forum ot tak, żeby coś tam skrobnąć. Czułkiem :)