Psalm 37

[Bogusław Doroszkiewicz]

od wielkich ludzi wybaw mnie Panie
już nieprawy naostrzył pióro
depcze paragrafem drogę sprawiedliwych
natrząsa się z prawych jak ślepiec nie widzi pomsty nieba

ale już Bóg-człowiek odziera go z życia
choć ma konto w banku i milion tabletek
odejdzie na sąd straszny nieunikniony
bo mocny jest Dawca życia i śmierci

znajdzie prawy drogi Boże
nawet wśród błota jego spojrzenie jest jasne
Boża ręka dotyka jego ramienia by trwał
a odwagą jego jest bojaźń Boża

Bóg strzeże maluczkich niesie i osłania
szumem Swych skrzydeł
moja dusza woła radośnie
bo wybawił mnie od wielkich tego świata

prawy wytrwa zwyrodniałe obyczaje
nie zachwieje się choćby pił truciznę telewizji
śmiech grzeszników nie zmieni mu danych osobowych
droga prawych jest w Bogu

19.01.04 Krzyżewo

[Michał Gomułka]

Psalm. Może największą wadą tego tworu jest zbyt duża rozbieżność między archaicznymi (lecz wciąż i zawsze aktualnymi) zwrotami a tymi na wskroś współczesnymi - sytuacje życiowe. To spłyca wartość wiersza; np.:

choć ma konto w banku i milion tabletek
...
bo mocny jest Dawca życia i śmierci

albo

nie zachwieje się choćby pił truciznę telewizji


zbyt duży kontrast i przez to odczuwalny jest spadek mocy (blisko do banału)

Poza tym pewne błędy w interpretacji prawdy, np. nie widzi pomsty nieba. Nie ma czegoś takiego jak pomsta nieba, skoro Bóg jest Miłosierny. Jest sprawiedliwy, ale nie mściwy.

Psalm to trudny gatunek. Żeby był wymowny i poprawny musi być intencjonalnie czysty, prosty a przez to niezwykle silny. Tego niestety nie udało się w tym wierszu osiągnąć.
Ale mam nadzieję, że to nie koniec... (?)