Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

i znowu
znienacka się zbiera
na płacz przed wstydem
buzia się rumieni

storczyki gubią kolor
za chwilę opadną
a konik polny wskoczy
do szklanki

po winie

wytoczone beczki
mogą się porównać
z ogrodami smaków
które dadzą się układać

od początku

z czasem będą
ością w gardle
tkwić jak grono
biesiadników

do rana

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Już byś mogła być spowrotem zza tej
wielkiej wody:)) Czekamy na Ciebie w Kosowie:))
pozdrawiamy ciepło i dziękuję, że zajrzałaś do mnie:) Cmok! Ewa.
Opublikowano

Same pochwały i zaszczyty. Tak sprytnie i prosto poprowadziłaś do finału.
"Wypiję wino ze swoją dziewczyną"... vinum laetificat cor.
Wiesz, ja stary łakomczuch chętnie wybieram rodzynki z takich pysznych placków:
"storczyki gubią kolor
za chwilę opadną
a konik polny wskoczy
do szklanki

po winie"
Rzeczy proste są najtrudniejsze, bo w prostocie tkwi sedno geniuszu.
Przy pomocy takich zwykłych słów zrobiłaś z tego niesamowity fajerwerk znaczeń, strzelający pięknym językiem i błyszczący ferią kolorowych matafor.
Pięknej pannie młodej wystarczy wianuszek stokrotek na głowie, by rzucić na kolana niejednego księcia z bajki. Podobnie jest z Twoim wierszem. Pozdrawiam i cieszę się, że coś takiego mogłem przeczytać. :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...