Noc po upadku Troi

[adolf]

Już ogień zasyczał i w żagiel z płomienia
Rozpięty na knocie, jak maszcie, dmie wiatr
Przez nowe przypadki Bóg życie odmienia
gdy nieba skorupkę potłukła garść gwiazd.

Po nocy tej druga, podobna nastanie
i ziemię zaorze, ten, który umiera
Tą samą, swym ciałem, a w zimnej się skale
Rozkruszy ostatnie ze słów, których nie znał.

Za tysiąc się wieków o pamięć upomni
Kość biała, co ściółkę jak wspornik podpiera
Słonecznym kielichem wieczorne zasłony
Odsłoni by ranek zasłonił człowieka.

I wtedy w swym blasku, lecz nikomu nie mów
Opowie historię, jak Troja płonęła
Jak lud ocaliła przed upadkiem w czeluść
- Trumna - … koń trojański kamiennego nieba.

I chociaż powierzchnię często zrzuca ziemia
Nie chcąc dać wiary nawet w pamiętanie
Że nic nie zostawia, prócz łez i zwątpienia
Ty Wiedz, że zwyciężysz wierząc w ZMARTWYCHWSTANIE

[adolf]

ni o trochę katolicką propagandą szkłki niedzielnej zapachniało ;D

[bazyl_prost]

nie opowie wzmieni,nie wyżywajmy się, jakby paralela