Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Na wszystko za wcześnie!
Za wcześnie!
Za wcześnie!

Jest zimna… a mi się marzą soczyste czereśnie
Za wcześnie!

Za wcześnie by smakować bordo twoich ust
Za wcześnie i już…

Za wcześnie by zdjąć suknię i biec…nago pośród rosy…

Za wcześnie by obudzić się przy tobie… w środku nocy…

Za wcześnie na wszystkie troski i bóle…

Za wcześnie by przywitać…i pożegnać się czule…

Za wcześnie….. za wcześnie w ogóle… i w szczególe…

Za późno by powiedzieć… za wcześnie…

Uśmiechnij się…

Patrz w spiżarni na półce stoją w słoju czereśnie…

Ich sok…jak bordo twych ust…

Za późno by odratować ich świeżość i róż

Za wcześnie byś został… idź już….

Opublikowano

Jeżeli to by miało iść na scenę, wykrzyczane by było z energią, to może, może by przeszło. Na razie jest to fatalny zapis, który tworzy wrażenie niekończącej się mordęgi - bo przecież Autor ma świadomość, czym jest koniec wersu - pauzą, a w tym wypadku jest to pauza zwielokrotniona i jeszcze upstrzona "...".
Wg mnie za wcześnie jeszcze, by uznać ten tekst za debiut.

Pozdrawiam.

Opublikowano

nie podoba mi się poniewaz;
1. strasznie jakis wydumany , np. drazniace zwroty "twych"- zamiast lekkostrawnych twoich
2. grafika dziwna
3. rymy czestochowskie
4. niezbyt uzasadnione (wg mojej skromnej osoby) trzykropki
5. tekst podany na talerzu , poza tym mam wrazenie ze wyciąga on "poetyckie stereotypy', choć jednoczesnie plus dla autorki za próbe pisania delikatnego, bez "metaforycznych metafor"- wydaje mi się ze to całkiem dobry pomysł na poczatek "wierszowania", i ze najlepiej zaczynac od prostoty- niemniej warto pracowac nad warsztatem, szlifować szlifowac i jeszcze raz szlifowac do ostatniej kropki czy przecinka kazdy jeden wers:0)

Pozdrawiam
Agata

  • 1 miesiąc temu...
Opublikowano

Ja za to podtrzymuję swoją ocenę, z czasu gdy wiersz był w dziale bez limitu. Ma świetną rytmikę. Nie zgodzę się z Panem Michałem, gdyby wiersz został wykrzyczany z energią straciłby swój urok. Zmieniłyby się emocje podmiotu lirycznego na gniew, podczas gdy podmiot liryczny wyraźnie nie chowa głębokiej urazy do adresata.
Gdyby tak było nie zwracałby się "Uśmiechnij się...", co więcej ma nadzieję, ze odpowiedni czas nadejdzie: "Jest zimna… a mi się marzą soczyste czereśnie
Za wcześnie!"
Wykrzyczany wers: "Za wcześnie byś został… idź już…." oznaczałby wtedy wynoś się.
Właśnie te trzy kropki, powodują, że można to przeczytać jako: prosze wyjdź już, bo Twoja obecność sprawia, że właśnie myślę o tych pięknych chwilach z Tobą, ale nie nalegaj na szybka decyzję.
Trzy kropki oznaczają niedopowiedzenia i moim zdaniem akurat, w tym wierszu pasują najlepiej. Zmieniając intonację głosu podmiotu lirycznego na delikatniejszą.
Czereśnie zastosowane jako obraz lata i uczuć tworzą piękny obraz.
Dlatego jeszcze raz gratuluję świetnego wiersza. Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena   Ten utwór to niezwykle gęsta, filozoficzna próba przepisania mitu o stworzeniu świata na język fizyki, egzystencjalizmu i czułości.  Odwracasz tradycyjną wizję Genesis. Stworzenie świata nie jest tu triumfem światła, lecz „popełnieniem siebie” - rodzajem ontologicznej pomyłki. Doskonała nicość - zanim powstał świat, panowała pełnia, która nie potrzebowała świadka ani odbicia. Czas i przestrzeń nie są darami, lecz objawami „zużywania się” wieczności. Materia jest tylko „opóźnieniem rozpadu”. Pojawienie się człowieka w wierszu jest przedstawione jako coś niemal nielegalnego - „coś, co nie powinno mieć oczu”. Nasza świadomość to „rysa na nieskończoności”.    Najważniejszy moment wiersza, gdy sugerujesz, że w bezdusznym mechanizmie wszechświata pojawia się coś, czego „nie przewidziała żadna stała” - Czułość. Kiedy dwie skończone, śmiertelne istoty uznają się za „konieczne”, nicość traci swoją potęgę - przestaje być jedynym punktem odniesienia.   "Jesteśmy jedynymi bogami, których stać na luksus umierania" - to paradoksalne stwierdzenie - bogowie (wieczność) nic nie ryzykują, więc ich istnienie jest „tanie”. Nasze istnienie ma wartość, bo ryzykujemy wszystkim.   Proponujesz fascynującą, odwróconą teologię: "Może więc Bóg, nie jest początkiem. Może jest skutkiem."   To człowiek, poprzez swoją zdolność do nadawania znaczeń, „stwarza” boski pierwiastek w pustym kosmosie. Wiersz kończy się bardzo konkretną wskazówką: sensu nie znajdziesz w biologii („w neuronach”) ani w wielkich teoriach. Sens jest międzyludzki. Jesteśmy „błędem” w idealnej ciszy wszechświata, ale to właśnie ten błąd sprawia, że światło w ogóle ma po co płonąć.   Mocny i świetny tekst, dużo pięknych metafor i jeszcze więcej filozofii, w tym  koncepcji ex nihilo.  Fascynujący!    Pozdrawiam. :) 
    • @EsKalisia Fajne :)
    • Jeśli po latach nadal będziecie się kochać, to w temacie miłości nie ma więcej ponad.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...